Massive Attack komt pas laat op gang

Dat een popconcert niet hard genoeg is, is tegenwoordig een weinig gehoorde klacht. Toch was dat gisteravond, bij het Britse Massive Attack, in het Klokgebouw in Eindhoven, het geval. Juist bij deze om hun live-volume bekend staande band, waar zelfs de groepsnaam aan ontleend is, ontbraken de trillende bassen en de mogelijkheid tot onderdompeling in de ruimtelijke beats.

Mede daardoor duurde het een uur voordat het optreden op gang kwam en er door de ruim 4500 bezoekers van het Klokgebouw, niet meer doorheen werd gekletst. De matte aanloop lag ook aan de sfeer op het podium waar de zes muzikanten, inclusief kernleden Robert Del Naja en Daddy G, zonder enige interactie met elkaar of de zaal hun partijen speelden. Zangeres Martina Topley-Bird verscheen nu en dan om een nummer te zingen, maar ook zij stond verborgen in het duister. Als visuele omlijsting was er een flitsende lichtkrant die een concertlange reeks onheilstijdingen liet zien; van het failliete V&D tot sterftecijfers in Syrië. De overdaad sloeg dood.

Toch is Massive Attack, begin jaren negentig grondleggers van de Britse triphop, op dit moment in vorm. In 28 jaar verschenen slechts vijf cd’s, maar de onlangs uitgebrachte EP Ritual Spirit biedt de verfijnde stijl op zijn best: elektronische bouwsels, doorsneden met dwarse geluidsstromen, gesierd met de falsetstem van gastzanger Azekel. Bovendien is de typische Massive Attack-stijl van ruimtelijke elektronica en parelende soulzang op dit moment populair en krijgt navolging van nieuwkomers als Kwabs en Dornik.

De uitvoeringen gisteravond hadden baat bij verschillende texturen, zoals te horen in Inertia Creeps en Angel, waar een rafelige gitaarsolo de laag zoemende bassen en drums als zweepslagen, plotseling doorkruiste. Hoogtepunten van het concert waren de onderkoelde raps van Robert Del Naja, in Safe From Harm, en de vocale bijdragen van reggaezanger Horace Andy, de enige vocalist die zijn eigen echo-effecten zingt.

    • Hester Carvalho