Hoezo is de liefde leuk? Het is hopeloos en een hoop gezeik

Kunnen een aardige nerd en losgeslagen alcoholiste een relatie met elkaar krijgen? Om deze vraag draait het in de nieuwe tv-comedy Love, bedacht door Judd Apatow (producent van Girls) en schrijversduo Paul Rust en Lesley Arfin. De 10-delige serie, waar Netflix meteen twee seizoenen van bestelde, draait om de wannabe-schrijver Gus (Paul Rust) en de licht depressieve radioproducente Mickey (Gillian Jacobs, bekend van tv-series Community en Girls).

De serie begint met een aantal scènes waarin we Gus en Mickey volgen, worstelend in de liefde. Beiden zitten in een foute relatie waar ze willen uitstappen. Pas aan het einde van de aflevering lopen ze elkaar tegen het lijf in een supermarkt. Daar scheldt Mickey de kassabediende de huid vol omdat ze haar koffie niet gratis mag meenemen. Gus schiet haar te hulp. Waarop Mickey meteen een pakje sigaretten erbij vraagt. Daarmee is de toon gezet. Mickey is de fuck up. Gus de ruggegraatloze sul. Een liefde tussen deze twee lijkt een onbegonnen zaak. En dat geldt voor de meeste personages uit deze serie die, net als Girls, inspeelt op de huidige, met zichzelf worstelende, generatie twintigers, dertigers. Love zit boordevol lost souls die worden verblind door droommachine Hollywood. Niemand heeft succes, die leegte wordt opgevuld met zinloze conversaties over popcultuur of rare bijzaken. Zo houdt Gus met zijn vrienden zangavondjes waarbij ze titelsongs bedenken voor Hollywood-films.

Het levert amusante tv op, maar het is jammer dat de eerste afleveringen van Love wel heel traag op gang komen: de gesprekken meanderen voort, de personages dobberen rond.

Daar komt pas later verbetering in. Vanaf het moment dat er iets begint te bloeien tussen Gus en Mickey, komt er vaart in de serie. Dan pas wordt ook duidelijk dat het trage tempo wel degelijk een functie heeft. Want in het echte leven komt de liefde ook niet zomaar aanwaaien. Al het gekluns, alle onzekerheden – heb ik een foute opmerking gemaakt, had ik een berichtje moeten sturen? – die bij een prille liefde spelen, worden uitvergroot. Dat werkt. Het maakt Gus en Mickey tot mensen van vlees en bloed. Op het einde van het seizoen lijk je hen persoonlijk te kennen. En dat smaakt naar meer.

    • Rosan Hollak