De faun verloor een fluitduel en werd levend gevild

De faun Marsyas, meesterlijk fluitspeler, raakte zo overtuigd van zijn kunnen dat hij Apollo, god van de muziek, uitdaagde tot een duel. De winnaar mocht met de ander doen wat hij beliefde. Marsyas verloor – en werd levend gevild.

Choreografen Leine en Roebana lieten zich door deze overmoedsmythe inspireren voor Seele/Herz. Van de faun maakten ze een danser die de goden naar de kroon steekt. Maar narratieve dans is de voorstelling allerminst; wél een associatief, poëtisch en supermuzikaal tweeluik over het lichaam als vehikel van de zoektocht naar onbekende schoonheid.

Het eerste deel, Seele, is een fascinerend, sensueel duel tussen Uri Eugenio (Apollo) en Tim Persent (faun), dat wordt geschaduwd door een ‘koor’ van vier danseressen. Met grove montagetechnieken – geschreeuw, keiharde muziek – worden continuïteit en identiteit op losse schroeven gezet. Seele gaat naadloos over in Herz. Voor dat tweede deel schreef componiste Kate Moore nieuwe muziek: eenvoudige patronen, stuwende ritmes, veel nootherhalingen en een ondertoon van melancholie. Die muziek wordt live gespeeld door The Stolz Quartet, dat subtiel onderdeel uitmaakt van de choreografie. Stolz is gemaakt voor dit soort avontuurlijk gemorrel aan de genregrenzen. De integratie van disciplines is volstrekt overtuigend.