brieven

Begrip voor vrouwen

Over het artikel Leren om van je kind met Down te houden (23/2) het volgende: voorafgaand aan het Kamerdebat over de Niet Invasieve Prenatale Test (NIPT) werd laatst het Zwartboek Downsyndroom aangeboden. De auteurs zijn stellig: „Prenatale selectie is een sociale en morele misdaad tegen gehandicapten en hun families.” Dit is een misvatting – een verwerpelijke bovendien. Ouders die geen syndroom van Down voor hun kind wensen, vinden niet dat alle huidige kinderen met het syndroom ongewenst zijn. Zij willen vooral een goede start voor hun kind en vrezen dat het dat met Down niet gaat krijgen. Ze twijfelen ook of ze het leven met een zorgintensief kind wel aankunnen.

Omdat het opgeven van een gewenste zwangerschap emotioneel zeer belastend is, worden ouders na een positieve screening voor keuzes gesteld die tot in het diepst van hun geweten en identiteit ingrijpen.

Vrouwen die hun zwangerschap afbreken, zijn geen ‘sociale en morele misdadigers’. Zij hebben een van de moeilijkste beslissingen in hun leven moeten maken. Ze verdienen begrip en respect, geen veroordeling en verwijt.

Levenseindekliniek

Minder strikt, nu

Met belangstelling las ik het artikel van Erwin Kompanje (20/2). Na de ontwikkelingen van de laatste tijd, waaronder het rapport van de commissie Voltooid Leven, zijn we op een kruispunt gekomen: of dit is het begin van verdere oprekking van de euthanasieregels of we keren terug naar een behoudender koers. De Levenseindekliniek lijkt zijn eigen regels te maken, althans zijn eigen interpretatie daarvan, gesteund door de toetsingscommissies. Er zijn drie harde eisen waar niemand omheen kan: consensus van twee artsen, uitzichtloosheid en een zorgvuldige uitvoering. Maar de overige eisen – een bewuste keuze, heldere voorlichting en ondraaglijk lijden – zijn minder eenduidig. Het lijkt of de betrokken artsen steeds meer de vrije hand krijgen. Dat hun argumentatie niet altijd helder of soms ronduit krom is, schijnt niet te deren. Zo krijgt Paul Schnabel, voorzitter van voornoemde commissie, toch nog gelijk dat wetsaanpassing niet nodig is omdat de huidige wet voldoende interpretatievrijheid biedt. Sinds ik zelf geen uitvoerder meer ben maar, zoals iedereen, potentiële kandidaat, ben ik iets minder strikt in de leer. Hoe ouder ik word, hoe minder ik het weet. Tot ik dement ben, dan weet ik het helemaal niet meer.

Dr.J.W.Juttmann, chirurg in ruste