Arno geeft gruizig stem aan de Vlaamse volksziel

Foto AFP

De blues en het Franse chanson kennen geen geheimen voor Arno Hintjens, de Belgische zanger met een stem van steenkolengruis en de taal van een poëtisch ingestelde dokwerker. Bovenal blijft Arno (66) een onverwoestbaar rocker, die de industriële hoekigheid van zijn oude band T.C. Matic heeft meegenomen in zijn zoektocht naar waarheid en de schoonheid van de dingen.

„Je suis un vieux motherfucker” zingt hij op zijn nieuwe album Human Incognito, waarmee hij zich verzet tegen de braafheid en de harteloosheid in de rockmuziek van nu. Met zijn mengelmoes van Engels, Frans en een beetje Nederlands is hij een zeldzaam authentiek vertolker van de Vlaamse volksziel.

Met een jonge band nam Arno de tijd om het nieuwe materiaal te testen, van een prachtig zingzeglied over een lesbische postbode tot de Euroblues van Dance like a Goose en een trage versie van Dave Davies’ Death of a Clown .

In de Melkweg bracht hij de breeduit meegebrulde klassiekers Que Pasa en Oh la la la naast mooie kleine chansons als het nieuwe Je Veux Vivre. Honden en katten dansen samen de rumba in Arno’s utopische rockwalhalla, waar het publiek werd bedankt met een welgemeend „merci godverdomme!” Zijn opzwepende Putain Putain blijft de beste reclame voor de pan-Europese gedachte: „Nous sommes quand même tous des Européens.”

    • Jan Vollaard