Opinie

    • Folkert Jensma

Het was écht niet seksueel bedoeld, zegt de kleermaker

Wie: Ismail

Kwestie: aanranding

Waar: Rechtbank Midden-Nederland

Als ik zoiets écht zou doen, kan ik mijn winkel wel sluiten, zegt Ismail. Er komen dagelijks 30 tot 40 klanten in zijn atelier, vooral vrouwen. Reclame maakt de kleermaker niet; alle klandizie komt via via. En toch deden er in 2014 onafhankelijk van elkaar twee jonge vrouwen aangifte. Zij voelden zich seksueel betast door Ismail. Hij had één van de vrouwen om haar middel gevat, had tegen haar aan gestaan en had heen-en-weer gaande bewegingen gemaakt. Zij had zijn penis gevoeld. De kleermaker raakte ook met zijn hand haar benen en onder de jurk haar billen. En haar rug. Ook zou hij een borst „goed hebben gelegd” en borsten „omhoog hebben geduwd”.

De vrouwen verstarden tijdens het afspelden en werden bang. Het duurde wel een half uur. En daarna zaten er maar weinig spelden in hun jurkjes. Eerst meenden ze dat het „erbij hoorde”, maar daarna toch van niet. Tegen beide klanten had Ismail opgemerkt dat hun borsten „ongelijk” waren.

De officier zegt dat de vrouwen niet weg durfden te lopen. De kleermaker had overwicht. De situatie was bedreigend. De politie deed onderzoek op de borsten van de vrouwen. Daarbij werd DNA gevonden, maar meer dan dat het van „een man” was kon het forensisch instituut niet vertellen.

Ismail kan zich deze klanten niet herinneren – in de winkel was er geen protest. Ja, hij raakt vrouwen aan, moderne vrouwen, orthodoxe vrouwen, iedereen. Hij verstelt alles, van bikini’s tot trouwjurken. Dit waren strapless jurkjes, dus zonder schouderbandjes, die op de huid passend worden gedragen. Bij het afspelden komt de kleermaker dichtbij, ja. Soms raakt hij de zijkant en onderkant van borsten aan.

Alleen als er een vulling in moet

„Komt u ook wel eens ín de jurk?” informeert de rechter. Alleen als er een vulling in moet. Bij ongelijke borsten, belangrijkste reden voor afzakken, is dat nodig. Meestal geeft hij de vulling aan. De klant plaatst de vulling. Soms plaatst Ismail de vulling zelf. „Er zijn ook mensen die geen bezwaar hebben.”

Volgens de officier stak Ismail bij deze vrouwen gewoon z’n hand in hun jurk. Hij kan het zich niet voorstellen. Dat zijn hand een borst raakte is niet onmogelijk. Van enige seksuele bedoeling was geen sprake. Deze verhalen zijn erbij verzonnen, zegt Ismail. „Dit kan niet zo zijn.” Dat hij een been aanraakt, dat kan ook. Hij houdt zijn ene hand immers achter de zoom, om prikken te voorkomen.

Kan hij een vrouw over haar rug hebben „gewreven”, zoals de politie noteerde? Ja, zegt Ismail, dan wijs ik aan waar de ritssluiting komt. En is hij tussen de benen geweest? Hooguit „als je een zoom moet invouwen” en de rok kort is. Als klanten een „schaamtegevoel” krijgen, dan neemt een vrouwelijke medewerkster het over. „Maar dan moet men mij wel aangeven: het is niet goed wat jij doet.”

De officier eist 140 uur taakstraf en een maand voorwaardelijk. De advocaat legt uit dat Ismail om gezinshereniging heeft gevraagd. Zijn twee zonen wonen al bij hem, maar zijn vrouw verblijft nog in Turkije. Verliest hij zijn winkel dan voldoet hij niet meer aan de inkomenseis en kan zijn vrouw niet komen.

Ze maakten een vervolgafspraak

Aanrakingen bij het afspelden van een strapless jurk zijn onvermijdelijk, zegt de advocaat. Beide klanten maakten bovendien een vervolgafspraak. Iets als ongewenst ‘ervaren’ is juridisch onvoldoende. De vrouwen vroegen niet of hij wilde stoppen. Van dwang was geen sprake, noch van bedreiging.

De rechtbank veroordeelt Ismail echter toch tot 140 uur taakstraf, waarvan 60 voorwaardelijk. Hij heeft zijn rol als kleermaker misbruikt door de vrouwen te betasten. Beide vrouwen willen hun jurkjes nooit meer dragen; één van hen wil nooit meer iets met enige kleermaker van doen hebben.

    • Folkert Jensma