Opinie

    • Ron Rijghard

Deze onbekende cabaretier verdient het voordeel van de twijfel

Ron Rijghard is redacteur cabaret

Een recensent is een schoft, een idioot, een renegaat in de kerk van liefhebbers en bewonderaars. Dat zal vaak gedacht worden, zeker door makers die in de krant weinig sterren krijgen toebedeeld. Het is me ook wel eens per brief te verstaan gegeven. Als recensent moet je, denk ik, zonder aanziens des persoons oordelen.

De afgelopen weken heb ik getwijfeld bij strenge recensies over jonge cabaretiers. Relatief nieuwe namen die je liever het voordeel van de twijfel zou geven. Als dat soort emoties opspelen, hanteer ik een eenvoudige lakmoesproef: ga ik mijn vrienden aanmoedigen deze voorstelling te bezoeken? Daarna is schrijven wat je echt vindt een koud kunstje.

Een recensent is als elke theaterbezoeker die op een mooie voorstelling rekent. Zoals degenen die zaterdag in Alkmaar regen en storm trotseerden om De man in bonus, het derde programma van Martijn Hillenius te zien. Zijn decor bestaat uit stapels dozen, want hij doet zich voor als een man met een onverkoopbare berg T-shirts, bedrukt met quotes. Niet van die korte banale kreten, maar literaire bespiegelingen van een halve pagina. Dat geeft de 34-jarige cabaretier onder meer de kans een tekst van Rousseau voor te dragen over hoe idioot het is om land te bezitten en dat te relateren aan de vluchtelingencrisis. Goed gevonden.

Maar een sterk citaat opduikelen is wat anders dan de eigenzinnige, anarchistische geest van Rousseau tot zijn recht laten komen. De vertelsels van Hillenius gaan over strubbelingen in relaties, over hoe moeilijk het is om bij elkaar te blijven. Als hij een bewering wil laten uitmonden in een grap, lukt dat het best als hij in een rol schiet.

Zoals bij het schetsen van de verkokerde blik op de wereld van een jonge vrouw, die hij met schrille meisjesstem laat zeggen wat er „zo niet chill” en „zo niet leuk” is. Of bij twee vaders, een proleet en een patser, die verhaal halen bij een leraar over de onvoldoendes van hun kroost. Het heeft niet de pretentie origineel te zijn, maar Hillenius maakt er gave comedy van.

Bovendien heeft Hillenius een prettige stem en een talent voor liedjes, tegen een achtergrond van zachte elektronische ritmes. Memorabel is hoe hij een plastisch bezongen vrijpartij vermengt met de wroeging van de vader die vreemd gaat en door dwingend te rijmen een gesmeerde swing geeft – waarbij „onbetaalde rekeningen” en „ecolinetekeningen” een fraai paar vormen. Ik ga mijn vrienden, dol op ‘nieuwe namen’, aanmoedigen deze voorstelling te bezoeken. Dat mag u best weten.

    • Ron Rijghard