Blinde ziet gezicht met zweetband

Kijkt degene met wie je praat boos of blij? Of verdrietig? Blinden kunnen dat gaan ‘zien’ met een zweetband.

Blinden en slechtzienden redden zich vaak wonderbaarlijk goed. Ze lezen boeken door hun vingers te laten glijden over de bladzijden waarop puntjes letters vormen, de letters van het brailleschrift. Ze vinden de weg door te tikken met een stok en door goed te luisteren naar de weerkaatsing van geluiden.

„Maar ik vroeg me af: wat missen blinden nog?”, zegt Dylan Verburg, student aan de Universiteit Twente. Daarom interviewde Dylan een blinde persoon en deed hij een kleine enquête onder blinden. De uitkomst: blinden willen heel graag de gezichtsuitdrukking ‘zien’ van de persoon met wie ze praten.

Dat doen we namelijk allemaal: kijken hoe iemand kijkt in een gesprek. Stel dat iemand zegt: „Je bent te laat.” Als die daar boos bij kijkt, schrik je je rot. Als die daarbij lacht, weet je dat het niet zo erg is. Blinden zien dat niet, ze horen het hooguit een beetje aan de stem.

Computers kunnen wel gezichtsuitdrukkingen herkennen. Een blinde kan een speciale bril opzetten met een minicamera die de gesprekpartner filmt. En met een minicomputer die de filmbeelden bekijkt en dan zegt: blij! Of: boos!

Maar hoe geeft die minicomputer dat door aan de blinde? Met behulp van een zweetband, heeft Dylan bedacht. In die band zitten 9 puntjes in drie rijen van drie, die door een minimotortje omhoog worden geduwd. Blij gezicht? Dan komen bijvoorbeeld de puntjes 2, 6 en 8 omhoog en drukken in de hoofdhuid. Een soort braille dus.

„De blinde personen moeten wel de cijfercombinaties uit hun hoofd leren”, zegt Verburg. En Dylans medestudenten moeten de zweetband afmaken. Blinden en zienden moeten dus voor deze zweetband nog een beetje zweten.