Opinie

    • Hugo Camps

Adviseur

De keuze van Feyenoord voor de Hiddink-variant is een klap in het gezicht van Giovanni van Bronckhorst. De hoofdcoach neemt het sportief op, zegt zelfs dat hij dankbaar is met de komst van Advocaat als adviseur, terwijl hij weet dat Dick geen Hiddink is.

Het effect van Guus als souffleur van Phillip Cocu hoorde destijds tot de categorie bloemschikken. De Achterhoeker bleef nagenoeg onzichtbaar en beschouwde de Herdgang als ideale plek voor een boswandeling met praatje. Hier een schouderklopje, daar een stoeimoment en nooit te beroerd om aan te schuiven als vierde klaverjasser. De dag werd besloten in het kamertje van Cocu met een filosofische mijmering van Guus over de elementen en vrouwvolk.

Zo zal het bij Feyenoord niet gaan. Dick Advocaat is geen borreladviseur, stond al meteen op het trainingsveld te molenwieken langs de lijn, sommeerde spelers voor een bolwassing, knetterde met handen en voeten alle kanten uit. Rustig plaatsnemen op een plastic stoeltje en in gewijde stilte een kritische blik over de selectie werpen, is een surplace die Dick geen twee minuten kan volhouden. Razende hormonen blijven de brandstof voor de vlam in de springbenen van de diepe zestiger.

Met Giovanni van Bronckhorst en zijn assistent Jan Wouters treft de adviseur bovendien twee mannen die hij van haver tot gort kent. Ze delen een niet onaanzienlijk deel van hun voetbalverleden. Bij de Rangers in Glasgow en bij het Nederlands elftal. Het temperament van de drie is ook nog eens inwisselbaar: vechters.

De afspraak is dat Advocaat zich op wedstrijddagen niet laat zien in de buurt van het eerste elftal. Hij zou zeker niet op de bank zitten naast Gio. Hoe lang dat duurt, kan ik u voorspellen: één wedstrijd. Bij de tweede staat Dick al achter de dug-out, of ernaast. Als de bal roept, wil hij op het altaar staan.

Het is hem niet om de verruïnering van de ander te doen. Zoals Johan Cruijff in de jaren tachtig van de tribune van Ajax neerdaalde om coach Leo Beenhakker op de bank te corrigeren, zo zal het in de Kuip niet gaan. Dick is geen hautaine man. Niet onbehouwen pretentie, maar pure passie jaagt hem naar de voorgrond. De magnetische kracht van de krijtlijnen neemt hem dictatoriaal mee naar extase.

Advocaat zal de komende weken omnipresent zijn bij Feyenoord. Voorlopig nog in burgerkloffie, maar reken maar dat het trainingspak mét sjaal klaar ligt in de auto. Het uitzicht op de bekerfinale zal de appetijt nog opvoeren. Ouwe mannen koesteren een laatste historisch moment.

Als er zich niet een persoonlijk drama aftekende voor Giovanni zou ik ontroerd kunnen zijn door die onblusbare voetbaldrift van Advocaat. Maar de ontbladering van Van Bronckhorst als topcoach is te pijnlijk voor ontroering.

Het inhuren van een adviseur is op zich al een degradatie. Als die adviseur ook nog een monument in de Nederlandse voetbalhistorie is, is er geen sprake meer van gelijke kansen. In de beeldvorming zit Gio dit weekend als onderdeurtje op de bank. Dat verdient deze beschaafde en te lieve coach niet in zijn eerste jaar als hoofdman. Dit litteken zal hij nog vele jaren met zich meedragen.

Het bestuur van Feyenoord heeft zich laten leiden door paniek. Terwijl niet de coach maar de krijtstrepen van de bestuurskamer nood hebben aan een adviseur. Technisch directeur Martin van Geel mag zich schamen voor het „offer” Van Bronkhorst. Gio is meer Feyenoord dan hij ooit geweest is.

Op het hakblok van paniek in de Kuip ligt een verkeerd hoofd.

    • Hugo Camps