brieven

Illustraties Cyprian Koscielniak

Geef ze het gevoel dat ze als mens worden geaccepteerd

Volgens Hans Werdmölder (NRC Handelsblad, Brieven Opinie & Debat, 13 februari) spelen etnisch-culturele factoren bij immigranten wel degelijk een rol bij de vaststelling van criminaliteit.

Hij noemt onder andere karaktereigenschappen als gevoeligheid voor groepsdruk en geen gezichtsverlies willen leiden.

Maar kun je aan mensen die dezelfde etniciteit en cultuur hebben stuk voor stuk dezelfde karaktereigenschappen toedichten? Zijn er bijvoorbeeld immigranten die wel goed tegen gezichtsverlies kunnen?

Het is grappig dat in dezelfde krant een aantal van deze eigenschappen (Economie, E14) door psycholoog Arjan Eleveld ook wordt genoemd voor Nederlandse topbestuurders (m/v), „ménsen [...] met eergevoel, met het onvermogen om verlies toe te geven [...]”.

Wat is het principiële verschil?

Werdmölder waarschuwt ook voor het „onverkort vasthouden aan hun eigen leefstijl, het blijven spreken van hun eigen taal” van immigranten.

Maar hé, vasthouden aan het vertrouwde dat is toch wat verreweg de meeste mensen instinctief doen? De mensen die begrijpelijkerwijs – maar luidkeels – protesteren tegen de azc’s in de eerste plaats.

Maar vergeet ook niet de honderdduizenden Europese emigranten zelf die al vasthoudend aan hun eigen culturele, politieke, militaire, religieuze en handelsprincipes elders complete autochtone samenlevingen hebben ontwricht.

Ten slotte, levert het ‘afleren’ van de ‘eigen leefstijl’ en het verliezen van de eigen taal – in de dunne hoop op volledige acceptatie door de autochtonen in de toekomst – inderdaad evenwichtige burgers op?

De praktijk heeft het tegendeel allang uitgewezen. Kortom, de vermeende verschillen tussen populaties mogen geen reden zijn om álle immigrerende individuen op voorhand met een fatalistisch wantrouwen te bejegenen.

Integendeel, een manier om problemen in de toekomst te voorkomen is immigranten zich als mensen geaccepteerd te laten voelen. Door ons.

Eer en Eerwraak.

Zihni Özdil

Als respect verdwijnt

In de krant van 11 februari toont Zihni Özdil zich een geïntegreerde erfgenaam van de vrijdenkers van ‘De Dageraad’ uit de 19e eeuw. Heeft hij zich als rechtgeaarde afvallige moslim een kater gedronken, komen de klokken van de Rotterdamse Laurenskerk hem wekken.

Treurig. Bedenkelijk wordt het als Özdil mededeelt geen respect meer te zullen opbrengen voor religieuze gevoelens of uitingen en voor de mensen die daar op enigerlei wijze blijk van geven. Een beschaafde samenleving heeft volgens hem secularisme als ideaal.

Als docent wereldgeschiedenis weet Özdil ongetwijfeld dat er een voorbeeld is. De Sovjet-Unie. Is dat zijn ideaal?

Özdil vindt het ook nodig om over anderen te spreken als „christelijke evangelisten, islamitische hulpverleners en andere kwakzalvers”. Maar een beschaafde samenleving heeft als kenmerk respect voor andermans opvattingen binnen het kader van wet- en regelgeving.

Waar respect verdwijnt, wenkt vervolging.

A.L. de Werker Haren

Willemsorde

Zeker geen devaluatie

Klaas Maas (Brieven, 16/2) ziet in de toekenning van de Militaire Willemsorde (MWO) aan het Korps Commandotroepen voor de buitengewone inzet van dit korps in Afghanistan een devaluatie van de MWO die voor haar inzet bij de slag om Arnhem werd toegekend aan de Poolse parachutistenbrigade.

Met dit affront van het Korps Commandotroepen geeft hij blijk van een bedroevend gebrek aan kennis van zaken.

Indien hij zich in de materie zou hebben verdiept, had hij kunnen beseffen dat bij het pacificeren van het Afghaanse platteland – óók „na afloop van de eigenlijke oorlog” – zonder meer sprake was van een oorlogssituatie, niet minder dan dit destijds het geval was bij bijvoorbeeld de ‘pacificatie’ van Atjeh.

Bovendien lijkt mij „een gering verlies aan mensenlevens” bepaald niet af te doen aan de verdiensten van het Korps.

Integendeel, zou ik zeggen.

Tenzij men, zoals Klaas Maas lijkt te doen, gewond raken of sneuvelen per definitie zou zien als blijk van uitstekende daden van moed, beleid en trouw in de strijd.

P.C. Dijkgraaf KNO-arts, luitenant-kolonel (R) b.d. KL

    • A.L. de Werker
    • Auteur van
    • Dr. Rob Ermers arabist
    • turkoloog
    • P.C. Dijkgraaf KNO-arts
    • luitenant-kolonel (R) b.d. KL