Vietnamese Beckham uit Geldrop

Van Luthommel VV vertrok hij naar Vietnam, kreeg een sterrenstatus als voetballer en wordt nu officieel Vietnamees.

Danny van Bakel met zijn grootouders, die hem hebben opgevoed, en zijn Vietnamese vrouw My Nguyen. De foto is van 2014, zijn opa is vorig jaar overleden. Foto Tom Bode/VI IMAGES

Danny van Bakel (32) uit Geldrop heet binnenkort Nguyen van Bakel. Hij kan ieder moment zijn Vietnamese paspoort krijgen. „Eerst zou ik drie voornamen krijgen: Nguyen Huu Long, maar dat kon ik zelf niet eens uitspreken”, vertelt hij aan de telefoon. De 1 meter 92 lange verdediger van topclub Thanh Hóa woont en werkt nu vijf jaar in Vietnam, heeft daar liefde gevonden en krijgt nu een paspoort van de socialistische republiek.

„De bestuurders van de club moesten wel wat geld onder de tafel doorschuiven”, vertelt hij, want zo gaat dat nu eenmaal in Vietnam. Allemaal met één doel: dat Danny kan uitkomen voor het Vietnamese elftal. Journalisten en analisten hebben voor hem gelobbyd in de kranten, zijn medespelers hoopten erop en ook de bondscoach heeft gezegd dat hij de fysiek imposante verdediger graag als Vietnamees in het nationale elftal wil. Danny van Bakel uit Geldrop is big in Vietnam.

Terug naar 2006, Brabant. Nadat hij net niet was doorgebroken bij Helmond Sport, deed Danny een stapje terug. Of eigenlijk drie stapjes terug, hij ging spelen voor Dijkse Boys, een Helmondse amateurclub in de Tweede Klasse. Twee keer in de week trainen en veel gezelligheid. Maar een profcarrière was verder weg dan ooit. „Spelen voor PSV, daar droomde ik van. Veel verdienen, zodat ik wat terug kon doen voor mijn grootouders.”

Danny’s ouders waren al uit elkaar voordat hij geboren werd. Zijn vader kent hij alleen van naam, met zijn moeder heeft hij geen contact. Hij is opgevoed door zijn grootouders. „Mijn opa repareerde tv’s en radio’s vanuit zijn schuur. Daar was steeds minder geld in te verdienen. Ik wilde profvoetballer worden en ze met dat salaris helpen.”

Die droom raakte verder uit beeld toen Dijkse Boys zich door financieel wanbeleid in 2010 moest terugtrekken uit de competitie. Van Bakel ging bij Luthommel VV spelen, een vierdeklasser in België. En toen kwam ineens die kans: een stage in Vietnam. „Een bevriende speler had dat eerder gedaan. Hij zei dat het echt wat voor mij was. Ze zochten daar fysiek sterke verdedigers.”

Via een Nederlandse spelersmakelaar in Vietnam kon hij terecht bij Bình Duong, het Manchester United van Vietnam zoals Van Bakel de club omschrijft. „Ik twijfelde heel erg. Ik kende Vietnam alleen van de loempia’s en Tour of Duty. En die stage moest je zelf betalen. Toch deed ik het, een impuls. Ik liep langs het reisbureau en kocht gewoon een retourticket. Ik zou twee weken in Vietnam zijn.”

In Saigon ging Danny naar een hotel waar andere stagespelers zaten. Spelers met échte profcarrières, die wilden afbouwen in Vietnam. „We gingen naar Thu Dau Mot, een stadje op 25 kilometer van Saigon. Hoe langer we onderweg waren hoe slechter het werd. Viezer, armer, op gegeven moment was er geen verharde weg meer.” Op de training schopte Danny de teleurstelling van zich af: slidings, tackles. Het mocht dan wat tegenvallen, hij wilde laten zien dat hij die fysiek sterke verdediger was die de club nodig had.

De club wilde dat de stagiairs op het trainingscomplex bleven slapen. Danny kreeg een klein kamertje vol levende en dode insecten. De keuken was zo mogelijk nog viezer „Echt, in een Nederlandse gevangenis heb je het beter. Verdomme, dit wordt niets, dacht ik.” De dag erna nam hij zonder zich af te melden de taxi terug naar Saigon.

Tot de clubleiding van Bình Duong contact opnam. Waar die Nederlandse verdediger was, wilden ze weten, want die beviel wel. Danny ging akkoord met een extra oefenwedstrijd en later met een contract. Toch waren de eerste maanden een nachtmerrie. Het eten beviel niet („diarree”), de hitte viel zwaar en hij moest erg wennen aan de Vietnamezen. Danny was eenzaam in Thu Dau Mot, de stad waar hij verbleef. „Vakanties bracht ik door in Nederland, met lood in de schoenen ging ik weer terug naar de club.”

Knap Vietnamees meisje

En toen kwam de liefde. Op een vrije dag in zat Danny in een koffietent in Saigon toen zijn oog viel op een knap Vietnamees meisje aan een andere tafel. En haar oog viel op hem. My heette ze, My Nguyen. Hij had geen idee dat ze in Vietnam beroemd was als dj Myno. Ze gingen naar de bioscoop en uit eten. Ineens kreeg Danny een Beckham-achtige status.

„De Vietnamese glamourbladen schreven over ons. Ik werd bekend als de nieuwe vriend van dj Myno.” Kledingmerken lieten hun oog op de Brabander vallen. Zo poseert Danny nu voor reclames in modieuze spijkerbroeken, met zijn donkerbruine haar gestyled en de tatoeages op borst en armen duidelijk zichtbaar.

My was voor hem de brug tussen de twee culturen. „Ze trad veel op in Europa en had een Westerse manier van denken. Daarom klikte het zo goed. Met een traditioneel Vietnamees meisje was het denk ik niets geworden.”

Danny van Bakel speelt inmiddels voor topclub Thanh Hóa, zijn derde club in Vietnam. De afgelopen paar seizoenen is hij verkozen tot beste verdediger van de Vietnamese competitie. In september 2014 werd zijn zoon geboren. Hij heeft er een leven opgebouwd, verdient meer dan hij in Nederland als voetballer had kunnen verdienen. Toch is hij nog steeds een buitenstaander. „De Vietnamese spelers respecteren me nu wel, maar het gebeurt nooit dat zij mij thuis uitnodigen.”

Danny woont in de provinciestad Thanh Hóa, zijn vrouw en kind wonen 1.500 kilometer verderop in Saigon. Daar hebben ze een mooi appartement op de 37ste etage, in Thanh Hóa heeft hij zijn eigen appartement. „Ik baal ervan dat ik mijn zoon niet veel zie, dat ik hem niet heb zien leren lopen. Zeker omdat ik het anders wil doen dan mijn ouders, ik wil er wel zijn voor mijn kind.”