Drama kan wel wat chaos gebruiken

Ook dieren hebben vooroordelen, blijkt uit Zootropolis: maatschappijkritiek in Disneyverpakking. Vossen en konijnen praten soms langs elkaar heen, net als de gezinsleden in Louder than Bombs van Joachim Trier.

Louder than Bombs, het Amerikaanse debuut van het Noorse supertalent Joachim Trier (Reprise, Oslo, 31. August), is een film die niet helemaal slaagt, maar op zijn minst interessant faalt.

De film draait om een welvarend gezin in Upstate New York. Grote afwezige is moeder Isabelle (Huppert), een beroemde Franse oorlogsfotograaf die twee jaar eerder stierf in een auto-ongeluk – of was het zelfmoord door posttraumatische stress? Een oud-collega dreigt dat laatste in The New York Times te onthullen, wat een eigenlijk best welkome katalysator blijkt om het in een kramp geschoten gezin – vader, twee zonen – vlot te trekken.

De empathische vader Gene (Byrne), die in een omkering van de typische vrouwenrol zijn acteerloopbaan opofferde voor zijn beroemde echtgenote, verbergt zijn relatie met een docente van zijn zoon Conrad (Devin Druid), een even creatieve als verlegen binnenvetter. Pa stalkt Conrad uit bezorgdheid, Conrad beseft dat en speelt daarmee. De rationele oudste zoon Jonah, bijna professor, vlucht voor zijn eigen vaderschap: hij kan zijn moeder niet loslaten omdat hij haar vertrouweling was en tekortschoot.

Weinig films zijn psychologisch zo complex en tegelijk zo kraakhelder als Louder than Bombs, een drama dat in de finale als een goed geolied slot dichtklapt. En weinig films die hun verhaal vertellen met zo’n rijkdom aan stijlmiddelen. Joachim Trier gebruikt flashforwards en flashbacks, wisselende vertelstemmen, een slowmotion van een imaginair auto-ongeluk, videogames en een flitsmontage van het dagboek van flitsgeneratiekind Conrad. En, zoals in zijn eerdere films, is er een bitterzoete bewustwording in de ochtendschemering, na een lange reis door de nacht.

Zo virtuoos allemaal: het staat een waarachtige emotionele connectie in de weg. Het gezin Reed laat je tamelijk koud, en dat kan niet de bedoeling zijn. Joachim Trier heeft immens veel talent, zo bewijst hij ook in deze derde film. Volgende keer moet hij misschien ook wat chaos toelaten.

    • Coen van Zwol