De Andy Warhol van de dance

Rolinde Hoorntje doet verslag uit de dansscene.

Sportsokken in badslippers en witte driekwartleggingen. Verschrikkelijk foute dingen die in de juiste context (op de catwalk van Gucci of aan de billen van Kim Kardashian) ineens nieuwe waarde krijgen.

Zo verandert Oneohtrix Point Never platitudes in parels. Als Garden of Delete, het laatste album van de experimentele producer uit New York, een schilderij zou zijn, zou het zo’n Andy Warhol-soepblik zijn of een felgekleurd opblaasbeest van Jeff Koons. Het type werk dat alledaagsheden of uitgesproken lelijkheden tot kunst verheft.

Daniel Lopatin, zoals Oneohtrix Point Never eigenlijk heet, maakte een van de beste albums van 2015. Zoals Warhols soepblik een aanklacht tegen de kunstwereld is, rebelleert Lopatin tegen alles wat fout is in de wereld van electronic dance music (EDM) en rock. Een opvallende combinatie, maar niet als je weet dat Lopatin in 2014 heeft getourd met rockbands Nine Inch Nails en Soundgarden. Een zomer lang luisterde hij naar hardrock-radiostations terwijl hij de grote stadions bezocht die nu zo vaak worden bevolkt door wangknagende tieners tijdens EDM-festivals.

Oorspronkelijk wilde hij een plaat maken met mislukte popsamples van Justin Bieber of Taylor Swift, maar toen niemand reageerde, ging hij zelf aan de slag. Lachend moet hij achter de computer hebben gezeten toen hij voorbeelden zocht van het slechtste wat de muziekindustrie vandaag te bieden heeft. Een kitschy trance climax (‘Mutant Standard’) en synthesizers die gieren als overstuurde gitaren (‘Sticky Drama’) zijn de bouwstenen voor Lopatins album.

Lopatin neemt de lelijkheden uit de grungewereld en de EDM-scene en haalt ze door de blender om uit te komen op een geniale mix die alle kanten op schiet. Hij gebruikt onwaarschijnlijke overgangen – van dramatisch oplopende orgelmuziek tot seventies pop (‘Freaky Eyes’) en smoort van alles in de kiem door het te versnellen en te laten ontsporen.

Hij gebruikt naar eigen zeggen ‘domme dingen’ om te voorkomen dat hij een ‘woedende nihilist’ wordt. Liever geeft hij ze een tweede leven in een verbeterde variant. Lopatin ziet zichzelf als een alien met ‘transformatieve’ gaven. Een concept dat hij heeft vervolmaakt door een Twitteraccount en blog op te richten uit naam van die fictieve alien, Ezra, van wie hij het album zou hebben ‘gekregen’. Dinsdag treedt hij op in Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam met visueel kunstenaar en gitarist Nate Boyce. Dan hoor je niet alleen, maar zie je ook zijn fascinatie met alles wat lelijk is. Misschien klinkt het niet aantrekkelijk, maar het is geweldig. Garden of Delete is niet alleen een knap concept, het klinkt ook heel mooi.