‘Zo zien ze mij. Als een idioot’

De filmster vertelt in Los Angeles – en later op een persconferentie op de Berlinale – waarom hij zich al voor de vierde maal voor gek laat zetten door de gebroeders Coen. Nu in ‘Hail, Caesar!’

George Clooney
George Clooney

George Clooney (54) dacht dat het bij een idiotentrilogie zou blijven. Met Hail, Caesar! is het een kwartet geworden. „De broers (Ethan en Joel Coen) zeggen het over de telefoon heel charmant: we schreven deze rol met jou in het achterhoofd”, zegt Clooney in Los Angeles. „Ik lees het script en blijk wéér een idioot te zijn. Zo zien ze mij. Als een idioot.”

In de vorige film met de Coens, Burn After Reading (2008), was hij Harry Pfarrer. „Een totale imbeciel die in zijn kelder een masturbatiefiets voor zijn vrouw in elkaar knutselt.” Ulysses Everett McGill uit O Brother, Where Art Thou? (2000), zijn eerste film met de Coens, was een ijdele zwendelaar, scheidingsadvocaat Miles Massey in Intolerable Cruelty (2003) een flierefluiter die zichzelf nogal overschat. „Maar ditmaal hebben ze zichzelf overtroffen”, zegt Clooney. „Baird Whitlock is een complete nitwit.”

Je weet het inmiddels als Clooney is gecast door de Coens: dit wordt een van hun lichtere films. In feite hebben zij sekssymbool George Clooney gedefinieerd: als gemakzuchtige charmeur. Vol van zichzelf, sexy schutterend als een vrouw zijn kolossale ijdelheid doorprikt. Zo verkoop je Nespresso. In Hail, Caesar! is het overigens een man die Clooney zijn reality check geeft: studiofixer Eddie Mannix, gespeeld door Josh Brolin, brengt Hollywoodster Whitlock met een paar oorvegen tot bezinning als hij na een paar cocktails zomaar tot het communisme blijkt te zijn bekeerd. „Of het leuk was om George te slaan?”, grapt Brolin in Berlijn. „Natuurlijk. Wil niet iedereen dat? Ik deed het voor jullie allemaal.”

Goedmoedige windvaan

Ironischer dan Clooney kan een macho nauwelijks zijn. Maar de goedmoedige politieke windvaan van Hail, Caesar! komt erg dicht bij de echte Clooney: bevat Baird Whitlock niet ook een parodie op zijn eigen politieke activisme? De Amerikaan heeft het dezer dagen druk met film én politiek. We zien hem in Los Angeles, waar hij Hail, Caesar! promoot na een bezoek aan het Goed Geld Gala in Amsterdam namens zijn mensenrechtenorganisatie Not On Our Watch. En in Berlijn, waar hij ook komt smoezen met financiers voor zijn volgende speelfilm als regisseur: de zwarte komedie Suburbicon met Julianne Moore en Matt Damon, naar een script van de Coens. En passant bezoekt hij nog bondskanselier Angela Merkel om haar een hart onder de riem te steken in de vluchtelingencrisis.

Recensie 'Hail, Ceasar!': Liefde en hoon voor absurd Hollywood

Nu Clooney is getrouwd met mensenrechtenadvocaat Amal Alamuddin, is zijn activisme nog ietsje belangrijker geworden, zegt hij in Los Angeles. Hun nieuwe onderkomen, een antiek manor house boven Londen, is bepaalde geen party house. „We hebben veel vaker politici dan filmsterren op bezoek.” Onlangs nog de oud-president van de Maldiven, Mohamed Nasheed, die gevangen was gezet door coupplegers. Amal Clooney droeg bij aan zijn vrijlating door in Washington te pleiten voor sancties tegen de Maldiven. Een week later werd de ex-president vrijgelaten, naar het heet voor een rugoperatie. „En toen zat hij opeens bij ons op de bank”, glundert Clooney. Hij hekelt direct daarna president Obama’s passiviteit inzake Syrië met een Churchillcitaat: „Je kunt er altijd op rekenen dat de Amerikanen de juiste beslissing nemen – nadat alle andere opties zijn uitgeput.”

Voor schut staan

Maar in Berlijn schemert er toch even iets van echte ijdelheid door, als hij zich gemakkelijk op de kast laat jagen door een Duitse journaliste, die op beschuldigende toon vraagt waarom hij komedies maakt in plaats van iets voor vluchtelingen te doen. De ster veert getergd op. Wat doet zij dan wel voor vluchtelingen? Als ze projecten begint op te dreunen bij haar locale asielzoekerscentrum, valt een gênante stilte: Clooney beseft dat hij als steenrijke Hollywoodster dit soort alledaags idealisme beter niet belachelijk kan maken.

Waarom Clooney zich zo graag de spot van de broertjes Coen laat welgevallen? Zelfspot is een teken van kracht, denkt hij. Clooney haalt de Golden Globes van 2014 aan, waar de beste grappen van presentatoren Amy Poehler en Tina Fey over hem gingen. Clooney die zich als astronaut in Gravity opofferde voor collega Sandra Bullock. „Ze zeiden dat ik nog liever de ruimte inzweefde dan met een vrouw van mijn eigen leeftijd gezien te worden. [De acteur is zestien jaar ouder dan zijn echtgenote, red.] En dat ik een oeuvreprijs krijg, terwijl het mijn vrouw is die geweldige dingen klaarspeelt.” Hij lacht, een beetje geforceerd. „Het stomste wat je kunt doen, is roepen: hé, dat is flauw. Gewoon niet bang zijn om voor schut te staan.”

En tja, de Coens. „Willen jullie de simpele waarheid?”, vraagt Clooney. „Heel Hollywood doet een moord om met ze te werken. Ik zeker, aan het eind van mijn loopbaan. En niet alleen omdat hun films altijd goed zijn. Het is een prettige set, ze werken zo snel. Twee, drie takes: klaar. De film is in feite af zodra hij is opgenomen. Van dialogen hoeft geen woord anders. Onvoorstelbaar. En er wordt nooit geschreeuwd.”

Toen hij zich voorbereidde voor de rol van Everett in O Brother, Where Art Thou? suggereerden zij dat hij als Popeye zou moeten klinken. „Normaal zeg je: go fuck yourselves. Maar op de een of andere manier zei ik toen: o, oké. Voor een filmster is de eerste stap richting echte idiotie te denken: maar ik ben een filmster! Gevoel voor humor is jezelf op de hak nemen voordat een ander dat doet.”