Van Meurs blijft gemakzuchtig

De mensen zijn lomp geworden, stelt René van Meurs vast. En ze worden daar steeds beter in. Hij zelf ook. Inhoud heeft steeds vaker te lijden van entertainment, stelt hij vast. Het is alsof Van Meurs in zijn tweede programma Even goede vrienden tien jaar terug gaat in de tijd, toen deze cultuurkritische observaties min of meer actueel waren.

Nu kan je een doorzeurend probleem met nieuw vuur te lijf gaan. Maar als het bijvoorbeeld gaat over oppervlakkige straatinterviews blijft Van Meurs steken in hoe belachelijk het is en hoe klein de kans is dat daar iets wetenswaardig uit komt. Voor iemand die kritiek heeft op andermans inzichten onderbouwt hij de zijne maar matig. Ook een redenering voltooien of een gedachte afwikkelen is niet zijn sterkste punt.

Dat merk je als hij de potentie van zowel zijn vaders racisme als zijn eigen oprisping van xenofobie laat doodbloeden in verhalen zonder echt einde of rake clou. Dat zijn even goed stukjes met de diepgang van een straatinterview. De ironie van deze cabaretier die graag maatschappelijk commentaar geeft, is dat hij het best tot zijn recht komt met harde en goedkope grappen. Zoals over de naam van de ex, die je met ‘ph’ schrijft, omdat ze zo zuur is.

Maar het wordt er niet beter op als hij op de gemakzuchtige tour gaat, met een serie „Ken je die types?” Waarna Van Meurs zich opwindt over onzin op Facebook, koffiesoorten met veel keuzes of hippe meisjes met gebreide mutsjes. Ook hier kijkt hij niet verder dan zijn gespeelde verontwaardiging hem brengt.