Torso’s kolken van verlangen

Gloedvol en surrealistisch: Alice van Gauthier Dance Company
Gloedvol en surrealistisch: Alice van Gauthier Dance Company Foto Regina Brocke

Het Holland Dance Festival loopt ten einde, met deze week onder andere nog een nieuw programma van Nederlands Dans Theater 2. Een editie die, mede als gevolg van de sloop van het Lucent Danstheater, geografisch ietwat versnipperd is, met grote-zaalvoorstellingen in het excentrisch gelegen Scheveningse Zuiderstrandtheater en de combinatie met kleine landelijke tournees, waardoor ook Heerlen en Groningen op het festivalschema prijken.

Kostentechnisch valt daar wat voor te zeggen, maar voor de festivalsfeer is het niet ideaal.

Als altijd is het Nederlands Dans Theater prominent aanwezig. Hoogtepunt in het programma ‘Somos’ van NDT 1 is Crystal Pites The Statement, al is de vorm – een dansant-mimische uitbeelding van een voice-overtekst, hier van de Canadees Jonathan Young – niet nieuw.

Maar de driftige gebaren, het verzet, onbegrip, de woede en machteloosheid rond de vergadertafel van een grote organisatie komen haarscherp over en illustreren hoe binnen machtsstructuren zaken worden verdoezeld en van bovenaf zondebokken worden aangewezen.

Ging dat zo bij Lehman Brothers? Gaat dat zo als er iets fataal misloopt bij een bombardement in Syrië of Irak?

Steeds navranter wordt de ondertoon, waarbij de herhalingen en wrange humor in de ‘tafelchoreografie’ een link leggen met Kurt Jooss’ fameuze anti-oorlogsballet De Groene Tafel uit 1932.

Marco Goecke verrast met het intense Woke Up Blind, dat hij in zijn kenmerkende bewegingstaal én weergaloze regie combineert met twee liefdesliedjes van Jeff Buckley.

Sidderende, fladderende armen worden rillingen van verlangen, kolkende torso’s verbeelden de razende emoties; eerst in relatief gedragen lijnen, dan scherper en ritmischer. Opnieuw een in al zijn eenvoud overrompelend stuk van Goecke.

Tanz Luzerner Theater oogt als een achterneefje van het Nederlands Dans Theater, met een vergelijkbare line up van choreografen (Cayetano Soto, Fernando Hernando Magadan en Adonis Foniadakis).

Hoe aardig ook, een interessante aanvulling op het reguliere seizoen levert dit programma niet. Dan is het avondvullende Alice van Gauthier Dance Company uit Stuttgart een betere keuze.

Mauro Bigonzetti's enscenering van Lewis Carolls Alice in Wonderland is wel enigszins, ja, eh, wonderlijk – niet zozeer door de mate van abstractie of de gelijktijdige aanwezigheid van een kleine en een grote Alice, maar door een scheve balans tussen de surrealistische scènes met Konijn, Mad Hatter en Cheshire Cat (eveneens een 'gespleten' rol) en de uiterst aardse, live gezongen volksliedjes. Toch boeit deze Alice, dankzij de gloedvolle uitvoering.