‘Mensen verbazen zich er wel over dat April en Hazel bestaan’

Renate Lindemans oudste twee kinderen hebben down.

Renate Lindeman bracht haar zoon Olav naar de crèche. Dochter Hazel was mee. Vraagt een andere moeder: „Waarom heb je haar eigenlijk niet laten aborteren?” Gewoon hardop. „Dat deed pijn.”

Renate Lindeman (47) heeft drie kinderen: April (12), Hazel (10) en Olav (6). Haar oudste twee meisjes hebben het syndroom van Down, haar jongste zoon niet. Lindeman is een van de mensen die gisteren het Zwartboek Downsyndroom aanbood aan de Tweede Kamer.

Mensen verbazen zich er wel vaker openlijk over dat April en Hazel bestaan, vertelt Lindeman. Soms maken mensen zich druk over het geld dat zo’n mens Nederland kost. Lindeman vreest dat die zienswijze meer aanhangers zal krijgen als de Niet-Invasieve Prenatale Test laagdrempeliger wordt.

Lindeman wist niet dat April het syndroom van Down zou hebben. „De zwangerschap ging van een leien dakje.” Maar de pasgeboren April was moe en wilde niet drinken. Ze bleek een maagafsluiting te hebben, dat is een indicator van down. Twee jaar later raakte Lindeman opnieuw zwanger, van Hazel. Het was gepland. Dit keer deden ze wel een test, maar besloten ze vooraf dat ze het kindje hoe dan ook zouden houden. „Iedereen ging zich ermee bemoeien: zou je dat nou wel doen, waarom laat je het niet weghalen.”

„Hazel is heel intelligent. Ze praat zo veel dat ze niet altijd duidelijk te verstaan is. Ze zit op ballet en op klimmen.” Hazel heeft volgens Lindeman een heel gewoon leven. April spreekt juist weinig, ze heeft ook autisme. „Ze houdt van voetbal en paardrijden en kent geen angst.” Olav is een „echt jongetje”. „Rennen, gillen, duwen, monstertrucks en vliegtuigen.” Alle drie ontwikkelen ze zich heel anders.

Dit is volgens Lindeman het stereotype van down: „Een kind met slecht geknipte haren dat met open mond voor zich uit staart.” En: „Een gezin dat aan handen en voeten gebonden is.” Iedereen gaat bij een zwangerschap uit van een kind zonder down, weet Lindeman ook wel. Maar dat mensen met down ook mooi en gelukkig kunnen zijn, daar wordt door voorstanders van de Niet-Invasieve Prenatale Test te weinig aandacht aan besteed, vindt Lindeman. „Het is alsof die mensen zeggen: jouw kind mag niet bestaan.”