Opinie

Dubbele moord (2)

Sinds hij in de Verenigde Staten een gevangenisstraf – tweemaal levenslang – uitzit voor de moord op het echtpaar Haysom, probeert de Duitser Jens Söring uitgeleverd te worden aan Duitsland. Hij heeft daarbij zelfs de steun gekregen van Angela Merkel. Voorlopig vergeefs. Een Democratische gouverneur van Virginia had zijn toestemming voor uitlevering al verleend, maar diens Republikeinse opvolger herriep de beslissing.

Over deze en andere kwesties correspondeerde Söring vanaf 2006 met redactrice Karin Steinberger van de Süddeutsche Zeitung. Zij publiceerde in haar krant onlangs een bloemlezing. Het is een blik in de hel. Er is veel seksueel geweld, waaraan hij zich door krachttraining heeft kunnen onttrekken, het eten is walgelijk en hij moet zijn kleine cel delen met een andere gevangene.

Söring, nu 49, zit al vanaf zijn 19de vast, evenals zijn ex-vriendin Elizabeth Haysom met wie hij de moord op haar ouders zou hebben gepleegd.

Op 28 december 2006 schrijft hij: „Het allereerste wat ik in de gevangenis geleerd heb, is dat ik ‘het systeem’ niet mag laten winnen door degene te worden die mij verweten is: een kille, harde moordenaar. De rechtbanken en de gevangenissen behandelen je als een monster en daarom word je zeer, zeer gemakkelijk een monster. Ik begreep heel snel dat ik alles zou verliezen, maar het mens zijn wilde ik niet verliezen.”

Een dag later: „In de bajes is het veel te gevaarlijk om je hart uit te storten bij andere mensen. Iedereen weet dat! Dus is ieder van ons volledig alleen. We leven hier jaren, decennia, zonder dat we ook maar iemand ontmoeten voor wie we belangrijk zijn of die van ons houdt. Stel je dat eens voor! De eerste mens die ik ’s morgens zie – en de laatste die ik ’s avonds zie – is de man met wie ik de cel deel. Wij haten elkaar, we wisselen geen woord met elkaar. Toch wonen we al drie jaar in deze cel samen, en we verhuizen niet, want we weten dat alle alternatieven slechter zijn. Daarom schrijf ik zoveel brieven. Als ik een brief schrijf, ben ik niet in de bajes – maar bij mensen.”

19 januari 2009: „Wat het schrijven in het algemeen betreft [hij schreef boeken] heb ik besloten daarmee op te houden. Het afgelopen jaar werden er in Amerika per maand 16 exemplaren van The Convict Christ verkocht. Ik heb er genoeg van. Mijn Duitse boeken verkopen niet beter. ‘Wees sterk’, schrijf jij. Karin, ik vecht al sinds 22 jaar, 8 maanden en 19 dagen. Alles is geprobeerd. Als de uitlevering niet doorgaat, is er niets meer waar ik nog op kan hopen. Iemand die voor een dubbele moord zit, komt in Virginia nooit vrij. Moet ik dan de volgende 30 jaar boeken schrijven die niemand leest en eenzaam in de bejaardenbajes creperen?”

4 april 2009: „Ik heb mijn geloof verloren en ik ben opgehouden met mediteren. Daarmee zijn dus de drie grote steunpilaren van de laatste tien jaar weg. Schrijven, geloof, meditatie, alles weg! Merkwaardig genoeg voel ik me toch beter: ontspannener, vrijer.”

22 oktober 2014: „Op het eerste gezicht lijkt mijn leven vergooid. […] Ik heb toch iets bereikt. Ik heb een mens gered van de elektrische stoel: Elizabeth Haysom. Ik heb mijn leven geofferd voor een psychopate, die mij opzettelijk belogen en gemanipuleerd heeft en nooit werkelijk van mij heeft gehouden. Dat mag zo zijn. Maar ten slotte is ook Elizabeth een mens.”