Kendrick Lamar steelt show bij Grammy’s

De uitreiking van de prestigieuze Grammy’s was een zinderende spektakelshow voor de muziekindustrie. 

Grammy-winnaar Kendrick Lamar.
Grammy-winnaar Kendrick Lamar. Foto’s AP, Reuters

Het decor toont een gevangenis, met Kendrick Lamar voorop in een chain gang – een rij aan elkaar vastgeketende gevangenen. Zijn band zit opgesloten in cellen. De ketting aan zijn handen gaat over de microfoonstandaard. Het nummer The Blacker The Berry van het album To Pimp A Butterfly klinkt, in een meer jazzy, wat experimentele aanpak. „I’m the biggest hypocrite of 2015”, zijn de woorden waarmee de rapper het meest indrukwekkende optreden van deze Grammy-uitreiking begint.

Wat volgt is een dans in het donker door van hun ketens bevrijde gevangenen in fluorescerende pakken. Dan gaat Lamar strompelend richting het volgende podiumdeel: een tableau van Afrikaanse dansers rond een hoog kampvuur. Congoklappen en een jazzsolo op de saxofoon leiden zijn Alright in. Nu ook weer een emotioneel spervuur van woorden, versierd met Afrikaanse dans. Bezeten gaat Lamar in op de geschiedenis van zwart zijn in een door wit gedomineerde wereld.

Het is een optreden dat uiterst bewogen en sociaal bewust is. De rapper – genomineerd voor elf awards, vijf gewonnen, onder meer voor Beste Rapalbum – toont grote lef door zijn politieke boodschap op dit glamourpodium zo theatraal uit te dragen.

Voor de uitreikingsceremonie van de Grammy’s in Los Angeles, gepresenteerd door LL Cool J, wordt alles uit de kast gehaald. De muziekprijzen, waardevol in de worstelende muziekindustrie, zijn een springplank. Artiesten presenteren zich in een wereldwijd aandacht trekkende spektakelshow voor een nog steeds groeiend megapubliek dat live, via televisie en stream, meekijkt.

De jaarlijkse verdeling van de prijzen, qua impact vergelijkbaar met de Oscars, was als altijd tweedelig: de van sterrenstof zinderende muziekavond waar de tien belangrijkste prijzen werden uitgedeeld en de PreGrammy-show die ’s middags plaatshad. Daar werden de overige 73 categorieën binnen 30 muziekgenres op weinig glamoureuze wijze verdeeld voor een halflege zaal.

De door CBS op primetime uitgezonden glamourshow is een sterrencircus van optredens, met vaak gezochte samenwerkingen. Dit jaar liep het aantal eerbetonen de spuigaten uit. De overleden BB King, Maurice White van Earth Wind & Fire en rocker Lemmy Kilmister werden bezongen. En er was een Lionel Richie-medley, waarin de eregast aan einde van zijn – eigen – bijdrage uitriep „dat je dat dus zó deed”.

Popdiva Taylor Swift opende de show: in een zwarte glitterjumpsuit zong zij haar synthpopliedje Out of the Woods tegen een decor van een donker woud. Het publiek werd daarbij getrakteerd op een glitterdouche. Het was een opening met een keurig vloeiend en perfect optreden, maar niet het energieke spektakel waarop was gehoopt. Twee belangrijke prijzen won Swift, de na Beyoncé best betaalde vrouw in de popmuziek, al de middag voor de grote Grammy-show begon: beste muziekvideo voor Bad Blood, en het beste vocale popalbum.

Belangrijker was dat haar 1989 werd verkozen tot Album van het jaar. Swift gebruikte haar dankwoord om jonge vrouwen toe te spreken die zich soms verslagen of ontmoedigd voelen. Dat er „altijd mensen zullen zijn die zeggen verantwoordelijk te zijn voor iemands bekendheid”, was een sneer naar Kanye West, die in een nieuw nummer rapte dat hij haar beroemd had gemaakt.

Deze overvolle, bijna drie uur durende Grammy-avond bulkte van de ballades. De Britse sterzangeres Adele sprong er op de minst positieve manier uit door als een geknepen kat met valse noten te strooien in haar nummer All I Ask. Dat was te wijten aan een technisch falen, stelde ze later op Twitter.

Uitkijken was het geweest naar de show van Lady Gaga, die als Ziggy Stardust met oranjerode haren, blauwe make-up en een wit pak met veren de onlangs op zijn 69ste overleden David Bowie eerde. De baanbrekende popster werd herinnerd in een duizelingwekkende hitsmedley onder aanvoering van muzikaal leider Nile Rodgers, die met zijn gitaarriffje aan de wieg stond van Bowie’s Let’s Dance. Gaga imponeerde in haar energieke aanpak: zacht, wild, glam en androgyn en dan weer met zware stem. Bowie’s discografie werd er doorheen gejaagd: van Space Oddity tot Fame.

Ook steengoed was het optreden van de band Alabama Shakes die hun als Best Rock Song verkozen Don’t Wanna Fight brachten. Helaas zag de band met gitariste/ zangeres Brittany Howard de prijs voor Beste Nieuwkomer naar Meghan Trainor gaan.

De prijs voor Record of the Year was tot slot voor Uptown Funk van Mark Ronson met Bruno Mars.