Een op drie artsen meldt falen collega niet

Zelfs als het welzijn van de patiënt in het geding is, trekt een op de drie zorgverleners niet aan de bel.

Een medewerker van het Erasmus MC rijdt een bed door de beddenwasstraat.
Een medewerker van het Erasmus MC rijdt een bed door de beddenwasstraat. Foto Bas Czerwinski / ANP

Een op de drie zorgverleners die een collega ziet disfunctioneren, doet daar niets aan. Zelfs als het welzijn van de patiënt in het geding is, trekt een deel van de artsen niet aan de bel. Dat blijkt uit een onderzoek van het Nijmeegse Radboudumc, zo meldt Trouw.

Afwijken van richtlijnen

Het ziekenhuis deed onderzoek onder ruim duizend werknemers in de zorg - zoals artsen, verpleegkundigen en gezondheidspsychologen. Een kwart van de ondervraagden zag het afgelopen jaar een collega ‘structureel risicovol handelen’ in de omgang met patiënten. In de meeste gevallen ging het om afwijken van de richtlijnen in de zorg. Minder vaak ging het om gebrekkige communicatie of slechte samenwerking.

Het merendeel van de dokters en andere zorgverleners spreken hun collega aan op dit soort gedrag, of overleggen met diens leidinggevende. Artsen die besluiten geen melding te maken, noemen vaak ‘gebrek aan bewijs’ als reden. Vooral als de collega bij een andere zorginstelling werkt, vinden artsen en verplegers het moeilijk om een melding te doen. Onderzoeker Jan-Willem Weenink zegt in Trouw:

“Onze indruk is dat veel zorginstellingen en beroepsverenigingen hier meer aandacht aan besteden dan voorheen, maar zorgverleners ervaren dat niet altijd zo.”

Sommige artsen zeggen dat het zou helpen als er tijdens de opleiding meer aandacht wordt besteed aan disfunctioneren.

Lees ook het opiniestuk van arts en journalist Emma Bruns: Artsen zien hun eigen beperking niet.

Sporadisch ook levensbedreigende gevallen

In dit onderzoek is niet doorgevraagd over hoe ernstig de fouten zijn. Wel wordt beschreven dat de Nijmeegse onderzoekers vijf gevallen bestudeerden waarin de zorgverlening drastisch tekort schoot; bij een aantal daarvan was sprake van een levensbedreigende situatie.

In de meeste van die zaken gaven artsen en verpleegkundigen aan dat zij fouten niet melden omdat zij ‘geen open cultuur‘ in de eigen instelling ervaren.