Wally

Georgina Verbaan

Altijd wanneer ik met een groot te betalen bedrag geconfronteerd word, dat ik niet bezit, moet ik even aan Wally denken. (Hij heet niet echt Wally, maar het lijkt mij voor Wally fijn als ik hem hier Wally noem.) Hij was een van mijn eerste managers. Ergens eind jaren negentig was deze oud-voetballer uit Ridderkerk, die inmiddels voetbalmakelaar was, mijn leven in gescheurd in een dikke glimmende Mercedes. Ik herinner me niet precies meer waar dat was en onder welke omstandigheden, maar voor ik er erg in had werd ik zeven dagen per week het land door gereden om te playbacken op braderieën.

Als Wally me erheen bracht kwam ik vaak misselijk aan. Niet vanwege zijn rijstijl, of de lucht van de bereklauwen die hij verorberde, maar omdat hij de reistijd van Amsterdam naar Reusel benutte om me op de hoogte te houden van zijn uitputtende seksleven. Wally was zachtroze van kleur, had een lang en enigszins blubberig postuur. Met gelspray maakte hij sprieten van zijn blonde haar, dat hij, op vijf voorhoofdsprieten na, naar achter stylede. In de onjuiste overtuiging dat ik er als bleue twintigjarige op zat te wachten, rolde er over zijn dikke lippen, die glommen als naaktslakken, van alles over vrouwen die „gilden als speenvarkens”. Immer opgewekt, speelde hij dan bijvoorbeeld een stukje opgenomen seks van een camcorder af. Wally had ook altijd van alles in zijn achterbak liggen. Hij diepte er gerust een faxapparaat voor me uit op, of een laptop. „Cadeautje voor je.”

Het was ook bij zijn achterbak dat ik blijkbaar een papier tekende dat hem de volmacht gaf om namens mij te handelen. „Da’s voor jou makkelijker.” Alles regelde hij, mijn bankzaken, contracten, verzekeringen; alles. Ik had meestal net geld voor kattenvoer en sigaretten, maar ik had niet veel tijd om daar over na te denken omdat ik zeven dagen per week onderweg was. Wally kwam nooit bij mij thuis, en ik nooit bij Wally. Wij spraken af bij wegrestaurants of broodjeszaken. Daar liet hij me poseren met producten uit zijn achterbak. „Gewoon even op de foto, is voor een klant die, nou ja... Lang verhaal. Cheese!

De optredens die ik deed, en de signeersessies, waren volgens Wally meestal van promotionele aard. Onbetaald. Hij regelde ook wel veel, zoals kleding voor optredens. Waardoor ik op mijn tweeëntwintigste al meer strass had gedragen dan een gemiddelde kampbewoonster van pensioengerechtigde leeftijd. Ook had hij een tandarts bereid gevonden om mijn gebit te verbouwen in ruil voor een foto op zijn website. Dat genereuze aanbod heb ik afgeslagen, dus voor ik het wist stond ik, om mij geheel onduidelijke redenen, mijn scheve tanden weer bloot te lachen naast een fles champagne ter grootte van een lilliputter. „Die foto is voor... Nou ja, lang verhaal. Effe lachen!”

Toen ik vragen begon te stellen over mijn financiële situatie en de erbarmelijke staat daarvan, terwijl ik toch zo hard werkte, was goedlachse Wally ineens verdwenen. Naar verluidt naar België. Natuurlijk is me aangeraden om stappen te ondernemen, maar ik had geen geld voor stappen. Dat had Wally. En ik had er ook geen zin in. Vandaag googelde ik hem. Wally is nu een soort variétéartiest in Duitsland. Er zijn video’s te vinden waarop hij bejaarden toezingt in een show die Das bin ich! heet. Mooi.