Opinie

Noem de Britten geen chanteurs aub

Vraag: wat hebben Yanis Varoufakis en David Cameron gemeen? Antwoord: ze kloppen dezer dagen allebei op de deur van de Europese Unie om verandering te eisen.

De Griekse econoom en voormalig minister van Financiën Varoufakis, die de EU-leiders vorig jaar gek treiterde tijdens de onderhandelingen over schuldhulp aan de Grieken, lanceerde deze week in Berlijn een „Europese beweging die vecht tegen het Europese establishment dat de democratie diep minacht”. Doel: democratisering van de Europese Unie.

De Britse premier Cameron loopt de hoofdsteden af om opnieuw een uitzonderingspositie voor zijn land uit te onderhandelen. Kern van het voorlopige akkoord dat hij met Unie-president Tusk sloot: de Britten krijgen wat meer macht om besluiten van Brussel en de Europese Unie buiten de deur te houden. Eind volgende week zal blijken of de landen van de EU instemmen met het voorstel dat volgens de een niks voorstelt en volgens de ander bijkans het begin van het einde van de Unie is (want straks komt iedereen langs met een wensenlijstje!).

Omdat Cameron heeft beloofd een referendum te houden over het akkoord (blijven we in de Unie onder deze voorwaarden?) wordt Cameron door politici (D66 bijvoorbeeld) en opiniemakers al jaren van alles verweten. Hij gijzelt en chanteert de EU. Hij doet principieel terwijl hij ordinair zijn achterban wil plezieren. Ieuw, luisteren naar je achterban! Wie doet dat nou?

Ik zou tegen al deze mopperaars willen zeggen: wen er maar aan. Ik vind het volkomen logisch dat dit soort types op de deur kloppen in Brussel. De Europese Unie gaat ergens over, op steeds meer indringende terreinen van ons bestaan. Er is dus steeds meer reden om in Brussel te gaan strijden over de politieke koers van de Unie. Daar hoort botsing van inzichten, wensen en belangen bij. Voorbij zijn de tijden dat de Europese Unie in de ogen van burgers vooral over visquota en melkplassen ging.

Varoufakis en Cameron vertegenwoordigen wensen ten aanzien van de Unie die leven onder delen van links en rechts in heel Europa. Linkse politici willen dat de EU socialer economisch beleid voert, rechtse politici willen dat de EU zich met zo min mogelijk bemoeit. Onder beider wensen ligt de rode draad meer invloed te hebben op de besluitvorming van de EU.

Ik begrijp niet goed waarom politici als Cameron zo vaak beschimpt worden om het eigenbelang dat ze vertegenwoordigen. Lelijke eigenbelangen heeft iedereen in Europa. Noem mij een land dat daar niet van te beschuldigen valt. Zie de afgelopen maanden. De Duitsers en de Fransen houden schaamteloos echt strenge Europese vervuilingsnormen voor auto’s tegen omdat dat hun auto-industrie schaadt, Volkswagenschandaal of niet.

Is dat beter dan Camerons openlijke lobby omdat het achter de schermen gebeurt? Oost-Europese landen willen weinig of geen vluchtelingen opnemen, terwijl ze zelf ontstemd zijn dat Cameron de rechten van Oost-Europese arbeidsmigranten wil inperken.

In Europa staat bijna niemand er fraai op. En heeft iedereen last van euroscepsis in eigen land. En in Europa zullen de spanningen eens in de zoveel tijd zo hoog oplopen dat er een referendum volgt met onzekere uitkomst.

Mensen als Cameron wegzetten als chanteurs helpt de zaak niet. Als je van de Europese Unie een kerk maakt waarin je alleen met de juiste geloofsartikelen mag vertoeven, dan is die kerk binnen de kortste keren bestormd. De EU gaat ergens over, dus zullen we er veel politieke gevechten over zien. Dat is geen blamage, dat is normaal.