Chaos is compleet, zorg eens dat het beter wordt

Wie nu het Amsterdam Museum bezoekt, zal het waarschijnlijk eens zijn met de zojuist vertrokken directeur Paul Spies en met de Amsterdamse Kunstraad die stellen dat het gebouwencomplex waarin het museum is gehuisvest volkomen ongeschikt is, en dat het museum zou moeten verhuizen (14/1). De bezoeker wordt geconfronteerd met een mengelmoes van tijdelijke tentoonstellingen en delen van de vaste opstelling waar geen continuïteit in zit. Het merendeel der ramen is geblindeerd. Je raakt er onherroepelijk de weg kwijt.

In 1975 betrok het Amsterdams Historisch Museum het volledige complex van gebouwen dat van midden 17e eeuw tot 1960 als Burgerweeshuis diende. De inrichting van het museum, de manier waarop verbindingen werden gelegd tussen gebouw en binnenstad, de geschiedenis van het pand, de architectuur, de wonderschone binnenplaatsen met hun calvinistische strengheid en de goed gekozen delen van de collectie waren revolutionair. Een eeuwenlang afgesloten stuk stad, nauw verbonden met de geschiedenis van de reformatie en van Amsterdam in de Gouden Eeuw, werd samen met het aansluitende Begijnhof gerestaureerd en vrij toegankelijk. Het museum had een duidelijk herkenbare plek voor tijdelijke tentoonstellingen van drie verdiepingen met daar tegenover een restaurant.

Het gebouwencomplex is niet ongeschikt, maar het is – nog niet zo zo lang geleden – ongeschikt gemaakt. Het gebouw voor tijdelijke tentoonstellingen kreeg een andere functie. De eerste verdieping werd permanente opstelling, de tweede was al eerder omgebouwd tot kantoorruimte. De begane grond, de hoogste en mooiste ruimte van het museum, werd entree en kluisjeshal, en een groot trapgat in het midden leidt naar een bizarre tunnel richting de zalen rond de andere binnenplaats. Delen van de vaste opstelling werden gesloopt om weer ruimte te maken voor tijdelijke tentoonstellingen en allerlei ramen werden geblindeerd. De chaos is compleet.

Het succes van het museum staat en valt met het vermogen om het verband dat er is tussen locatie en collectie zichtbaar en invoelbaar te maken.

Dat is de grote uitdaging.

Vluchtelingen

Ik ben de draad kwijt

In Ook de draad kwijt in het asieldebat? Dit zijn de feiten (3/2) staat dat de opvanglocaties eerlijk over het land verdeeld zouden zijn. Laatst was bij ons in Wommels (2.000 inw.) een debat over een AZC. De hoeveelheid asielzoekers zou 200 zijn, 10 procent van de bevolking. Wat ik in het kaartje met locaties mis, zijn evenredig grote centra in Amsterdam (80.000), Rotterdam (60.000), Den Haag (50.000) en Utrecht (30.000). Ik zie daar ook al geen windmolens. Hoezo eerlijk? Ik ben de draad kwijt!

Henk van der Veen