Trouwen in eigen kring

Er wordt wat getrouwd binnen de Turkse gemeenschap in Nederland. Schommelden de aantallen tien jaar geleden nog rond de 3.000 Turkse huwelijken per jaar, in 2014 gaven 4.570 Nederlanders van Turkse herkomst elkaar het ja-woord, blijkt uit cijfers van het CBS. Maar liefst 81 procent van de Turkse Nederlanders trouwt iemand uit eigen kring.

Het huwelijk speelt een onveranderd grote rol in de gemeenschap, zegt cultureel antropoloog Ibrahim Yerden, verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. In 1995 deed hij al onderzoek naar het Turkse huwelijk en schreef het boek ‘Trouwen op z’n Turks’. De tradities binnen de gemeenschap in Nederland zijn sterk, zegt hij. „Ik had zelf ook verwacht dat de veranderingen – zeker bij derde generatie – sneller zouden gaan.”

Bruidjes worden dan wel niet meer uit Turkije gehaald, trouwen binnen eigen kring blijft ook onder jongeren favoriet. Samenwonen, zo gebruikelijk onder autochtone jongeren is anno 2016 binnen de Turkse gemeenschap in Nederland nog steeds not done.

„Deze jongeren zijn groot gebracht met de sociale traditie. Ze hebben dat volledig geïnternaliseerd. Ze zijn opgegroeid met de verhalen over de bruiloften, de beelden van de Turkse tv. De Turkse meisjes willen ook zo’n mooie jurk en een feest met heel veel gasten.’ Hoe groter, hoe beter, lijkt vaak het devies bij de trouwfeest. „Het heeft alles met status en aanzien in de gemeenschap te maken. Die sociale controle is enorm. Er wordt veel gekletst.”

Maar er zijn wel verschuivingen, zegt Yerden. Zo hebben jongeren van nu meer te zeggen over hoe het feest eruit ziet. Ze breken met sommige tradities. Zo zijn er stellen die het rode lintje - wat symbool staat voor maagdelijkheid en om het middel van de bruid wordt gebonden - laten zitten. Ook het omroepen van de cadeau’s – hoeveel geld of goud heeft oom Cengiz gegeven – vinden jonge stellen niet meer nodig.

Dat steeds meer jonge Turkse bruidsparen zich graag laten fotograferen met bijvoorbeeld de skyline van Rotterdam of een Nederlandse molen op de achtergrond, ziet de cultureel antropoloog ook als een verandering. „Een duidelijke vermenging van de twee culturen.”