Opinie

Na 70 jaar

‘Heb je je deze week nou nog een beetje jarig gevoeld?”, vroeg ik mijn vrouw. Per slot van rekening bestond de PvdA dinsdag 70 jaar. „Jawel”, zei ze, maar ik hoorde een lichte aarzeling. „Zit dat interview met Samsom in De Wereld Draait Door je nog steeds dwars?” Ik had het gemerkt toen ik na die uitzending thuiskwam en een ontstelde echtgenote aantrof.

Ze knikte. „Uitgerekend op zo’n feestdag wordt Samsom waardeloos geïnterviewd door Van Nieuwkerk. Die zat alleen maar te drammen over één krantenstukkie over een teleurgestelde oud-wethouder in Terneuzen, en natúúrlijk over de slechte peilingen, altijd maar weer die peilingen. Dat was alles wat de VARA aan Samsom te vragen had.”

„Matthijs moet van zijn redactie meer ‘agendabepalend’ worden”, probeerde ik de goedlachse presentator te verdedigen, „maar zijn hart ligt niet echt bij dit soort onderwerpen. Hij praat liever over de leuke dingen van het leven, en wees eerlijk: daar hoort Diederik niet in alle opzichten bij.”

„Maar die was wél goed op dreef”, zei ze, „vooral met die uitsmijter tegen Van Nieuwkerk: ik trek me minder van die peilingen aan dan jij.”

„Dus Diederik mag van jou doorgaan, hoewel jullie op een electorale catastrofe afstevenen?”

„Begin jij nu ook al? Hij legde juist goed uit waarom ze moeten doorgaan. Ze hebben moeilijke maatregelen moeten nemen en nu hebben ze nog een jaar om te oogsten. Wat is het alternatief? Nú breken met de VVD? Dat zou de oppositie wel willen.”

„De vraag blijft: moet de PvdA met Samsom die verkiezingen in?”

„Ik denk dat hij zo verstandig is om zich terug te trekken als hij merkt dat hij te weinig steun krijgt. Hij weet dat Asscher een goed alternatief is.”

Ik verlegde onze aandacht naar voorzitter Hans Spekman. Hij noemde Wilders een gevaar voor de democratie, waarop Wilders woest reageerde met opmerkingen over demonisering en linkse kogels met de naam van de PvdA op de zijkant.

„Je mag wel uitkijken dat jouw naam er niet bij komt”, glimlachte mijn vrouw.

„Dat doet Wilders niet, want ook al ben ik niet Joods, mijn naam is het wel, en Wilders is dol op Joden, althans, hij doet alsof.”

Toch bleef de kwestie: was het verstandig van Spekman om tegen Wilders de aanval te zoeken? Je gaf hem de kans weer het slachtoffer uit te hangen.

Mijn vrouw bleef er laconiek onder. „So what? Dat zou betekenen dat je nooit meer iets over hem kunt zeggen? Wat heeft Spekman nou miszegd? Hij heeft hem niet doodgewenst, zoals die domme PvdA-voorzitter in Katwijk. Wilders is toch een gevaar voor de democratie? Er zijn zat citaten waarmee dat te staven valt. ‘Minder-minder, nepparlement, het PVV-haatproces, de rambam voor politiek en pers, revolte.’ Sterker nog: als je iemand een gevaar voor de democratie vindt, en je hebt daarvoor aanwijzingen, dan móet je het zeggen, vooral als je voorzitter van een politieke partij bent. Als andere politici het niet durven zeggen, blijven ze in gebreke.”

Het is duidelijk: als voorzitter Spekman nog een toegewijde rechterhand zoekt voor de resterende regeerperiode, dan weet ik wel een goede kandidaat. Ze is niet alleen competent, maar heeft ook nog ongeveer dezelfde leeftijd als de partij. Samen oud worden, wat wil je nog meer.