Opinie

Per ongeluk echte mensen in RTL-film Bouquetreeks

Noortje Herlaar legt bevallig haar hand in de nek in ‘ Trots & Verlangen’  (RTL4).
Noortje Herlaar legt bevallig haar hand in de nek in ‘ Trots & Verlangen’  (RTL4).

Will Koopman, regisseur van Gooische Vrouwen en productiechef van Talpa Fictie, vertelde deze week in RTL Late Night hoe moeilijk ze het maken van Bouquet Reeks De Film: Trots & Verlangen (RTL4) had gevonden. De 67 minuten durende televisiefilm behoort immers tot een genre dat in Nederland niet en daarbuiten nauwelijks bestaat.

Volgens Koopman is een van de problemen dat je bij het verfilmen van een verhaal uit de Bouquetreeks alles expliciet moet benoemen, dus ongeveer het omgekeerde van het filmmakersprincipe „niet vertellen maar laten zien.”

Ook moest de vrouwelijke hoofdpersoon, een Zuidasadvocaat (Noortje Herlaar), veel op haar lip te bijten. Haar grote liefde, een in Spanje wonende vastgoedhandelaar (Jeroen Spitzenberger), moest weliswaar aantrekkelijk te zijn, maar ook heel bot en onaardig. Want zo gaat dat in dat soort verhalen: pas na veel misverstanden blijkt dat de mysterieuze botterik eigenlijk een heel goed hart heeft, zodat ze alsnog kunnen trouwen.

Ik vind het een fascinerend experiment om je op dit gladde ijs te wagen. In de liefde voor het cliché en het vermijden van subtekst of impliciet beeld lijkt het op een soap, maar als je de armzalige IKEA-interieurs en acteurs van grenenhout in Goede Tijden, Slechte Tijden ziet, dan is dat toch echt iets anders. Regisseur Koopman, scenarioschrijver Roos Ouwehand en cameraman Tom Erisman wilden een luchtbel creëren van luxe: dure restaurants, een landhuis met zwembad, vijfsterrenhotels. En acteurs die weten wat ze doen, met plezier in dit soort spel met de verwachtingen.

Maar het mocht ook geen dubbele bodem krijgen, een knipoog naar de kijker, laat staan een subversieve omkering van de normen en waarden. Zoals in de melodrama’s van Douglas Sirk uit de jaren vijftig, die vrouwen strafte voor hun vrijpostigheid, meestal met een voortijdige dood, maar de zakdoekenbrigade toch in staat stelde zich aan zulk ongewenst gedrag te verlustigen.

Nee, Trots & Verlangen eindigt keurig met een bruiloft, ik zal het maar verklappen. Het is ook gelukt om de aandacht vast te houden, ondanks de voorspelbaarheid. John de Mol kan dit redelijk onontgonnen terrein voor televisiefictie, met een enorme potentiële afzetmarkt, gerust verder gaan verkennen.

Er is eigenlijk maar één probleem. Herlaar legt, geheel in de lijn van de romannetjes, haar hand bevallig in de nek, als ze per ongeluk een compliment hoort van de dark stranger. Maar de makers en de acteurs kunnen het toch niet laten op zeker moment de emotie het te laten winnen van het voorgeproduceerde sentiment, met name in de scènes met de 14-jarige dochter (Laura van Bussel) van de charmante weduwnaar. Dan kijken we, bijna per ongeluk, naar echte mensen met herkenbare problemen. En dat lijkt me niet helemaal de bedoeling van een stomende glamoursoap.