‘Dit is geen mooie dag voor mij’

Romano van der Dussen wandelt nu hij is vrijgesproken na 12,5 jaar ineens de Spaanse gevangenis op Mallorca uit.

Romano van der Dussen verlaat de gevangenis op Mallorca. De laatste zes dagen van zijn gevangenschap bracht hij door in een isoleercel.
Romano van der Dussen verlaat de gevangenis op Mallorca. De laatste zes dagen van zijn gevangenschap bracht hij door in een isoleercel. Foto Jaime Reina / AFP

Romano van der Dussen stapte donderdagmiddag van een isoleercel de buitenwereld in. Dit was het moment waar de 43-jarige Nederlander twaalf en een half jaar op had gewacht. Maar een gevoel van ultiem geluk bekroop hem niet toen hij door de poort van de gevangenis op Mallorca naar buiten liep. De schok was te groot. Van der Dussen raakte direct verstrikt in een kluwen draaiende camera’s. Hij kon zich niet inhouden en begon een tirade tegen de Spaanse justitie. „Het is één corrupte bende hier”, foeterde Van der Dussen.

„Ik ga tot het einde om de Spaanse staat hier aan te klagen. Ik wil gerechtigheid voor wat mij is aangedaan.”

Van der Dussen was niet voorbereid op zijn plotselinge vrijlating en kwam in een achtbaan van emoties terecht. Na nog een scheldkanonnade, nu tegen de Spaanse media, werd hij door medewerkers van de Nederlandse ambassade naar een pastorie gebracht. Van der Dussen probeerde op een terrasje, met een biertje, een hamburger en een spiegelei voor zich op het tafeltje, zijn gedachten te ordenen.

„Ik ben het slachtoffer van een grote rechterlijke dwaling. Ze hebben mijn leven kapotgemaakt. Maar ook dat van mijn familie en geliefden. Dat is onvergeeflijk. Nog altijd ben ik niet helemaal vrijgepleit. Daar zal ik nu voor vechten.”

Jaren had Van der Dussen in de cel gewacht op de herziening van zijn zaak, nadat uit DNA-materiaal was gebleken dat de Engelsman Mark Dixie misdaden had gepleegd waarvoor hij een straf uitzat. Van der Dussen was veroordeeld tot vijftien jaar en zes maanden cel voor het aanranden, beroven en verwonden van drie vrouwen in de nacht van 10 augustus 2003 in Fuengirola. Altijd had Van der Dussen volgehouden onschuldig te zijn. Hij kreeg deze week ten dele genoegdoening van het hooggerechtshof, dat hem na 12,5 jaar alsnog vrijsprak van de misdrijven tegen een van de drie slachtoffers. Zijn straf werd teruggebracht tot negen jaar. Een dag later was Van der Dussen plots op vrije voeten.

Interview van RTL Nieuws met Romano:

Compleet andere wereld

Met een paar tasjes in zijn handen verliet hij de gevangenis. „Ik kreeg 33,39 euro mee. Verder heb ik nog drie paar sokken, zes onderbroeken, een sjaal, een trui en een paar broeken en shirts. Dat is alles. Meer heb ik niet. Ik heb er heel vaak van gedroomd om vrij te zijn. Maar nu ik hier zo zit, is alles zo vreemd. Ik kom in een compleet andere wereld terecht. Neem alleen al de telefoons waar de mensen mee rondlopen. Mensen schuiven met hun vingers over een glasplaatje. Dat bestond niet hoor, in 2003.”

Van der Dussen zou het liefst teruggaan in de tijd. Door het leven gaan als een burger zonder strafblad. „Ik zou best terug willen naar Nederland, maar daar sta ik volgens internationale verdragen geregistreerd als zedendelinquent. Daar kan ik niet mee leven. Mijn moeder is ooit verkracht. Ze heeft nooit echt van mijn halfzusje kunnen houden omdat ze in haar steeds de verkrachter terugzag. Ik ben behandeld als zo’n verkrachter. Het laagste wat er is in de gevangenis. Ik slikte acht pillen per dag om kalm te blijven, maar vorige week ging ik weer door het lint. Een bewaker schold me uit voor violador. Uit woede gooide ik een kop thee in zijn gezicht. Daarvoor kreeg ik 134 dagen isoleercel.” Lachend:

„Ik heb er maar zes dagen van uitgezeten.”

Glimlach in een gezicht vol tranen

De stemming van Van der Dussen wisselt voortdurend. Nu een glimlach, een moment later een gezicht vol tranen. In een mengeling van Nederlands en Spaans vertelt hij uitvoerig over zijn ervaringen, terwijl zijn Nederlandse advocaat hem nog zo op het hart heeft gedrukt zo weinig mogelijk te zeggen. De raadsvrouw is zelf op vakantie.

„Ik sta er ook nu weer alleen voor. Ik beantwoord gewoon alle vragen. Ik heb het gevoel alsof ik twaalf en een half jaar gegijzeld ben geweest door de Spaanse justitie. Een eerlijke rechtszaak heb ik nooit gehad.”

Anderhalf uur na zijn vrijlating belt Van der Dussen met zijn vader in Nederland. Maanden heeft hij hem niet gesproken. Het wordt een zeer emotioneel gesprek. „Ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn moeder”, legt hij daarna uit. „Zij is overleden toen ik vastzat. Dat is nooit meer goed te maken. Met geen enkele som geld. Ik wil in de toekomst een goede zoon zijn voor mijn vader. En ik wil zelf een goede vader zijn voor mijn dochter van achttien. Maar voorlopig zit ik hier nu in een pastorie met 400 euro in de maand. Nee, dit was niet de droom die ik in de cel had van mijn eerste nacht in de buitenwereld.”

Lees ook: Dit is de Nederlandse Making a Murderer