Opinie

Bij de panda’s af

Wie weleens naar het Belgische journaal kijkt, kan het niet zijn ontgaan: Hao Hao is vruchtbaar. Voor u denkt dat dat een troetelnaam is voor prinses Elizabeth: Hao Hao is vijftig procent van het pandapaartje dat de Belgische dierentuin Pairi Daiza in 2014 voor vijftien jaar leasde van China. De beertjes werden bij aankomst op het vliegveld verwelkomd door de premier en ondergebracht in een soort pandaresort. Kosten: tien miljoen voor het verblijf, honderdduizenden euro’s huur per jaar, en dan gaat er jaarlijks nog voor een miljoen aan bamboe doorheen. Die bamboe importeren ze dan wel uit Nederland, maar dat is dan ook het enige goede nieuws in dit verhaal. Vooralsnog moeten die panda’s zich nog maar eens zien te vermenigvuldigen.

Iedereen weet dat panda’s niet echt van de seks zijn. De pandavrouw is slechts drie dagen per jaar vruchtbaar, en slechts twaalf uur daarvan heeft ze trek in een vaginale bungeejump. Het mannetje in kwestie, Xin Hui, is piepjong, maar dat is nog niet het ergste: pandamannetjes zien er niet uit, zijn microscopisch klein geschapen en de penis staat, wanneer geërecteerd, naar achteren. Inmiddels zijn er Chinese pandavruchtbaarheidsexperts ingevlogen om de boel te redden.

Toen de VRT bekendmaakte hoeveel geld er in deze bezwangering gaat zitten (meer dan een miljoen euro), knapte er toch iets in mij. Ik probeerde mezelf nog te Freek Vonken door eraan te denken dat de mens de uitroeiing van de panda op zijn geweten heeft, maar het hielp niet echt, want mijn hoofd was het evolutionaire nut van het beest al aan het nagaan. Ik kon alleen maar verzinnen dat de panda nuttig was omdat ze de aarde eeuwenlang tegen een wildgroei aan bamboe heeft beschermd. Verder dan dat kwam ik echt niet.

Terwijl dat allemaal door mijn hoofd klaterde, vervolgde de nieuwslezer met de mededeling dat de Vlaamse overheid, toen de panda’s in 2014 in België werden opgenomen, hoopte dat daardoor ook de handelscontacten tussen China en België zouden verbeteren. Wie weet wat voor economische stimulans een babypanda zou betekenen. Maar voorlopig zijn de Belgen vooral flink wat gemeenschapsgeld kwijt aan de zwart-witte pluchedragers: naast de huur en verzorging zijn de beestjes ook nog eens verzekerd voor meer dan 200.000 euro. Dat zijn vier billen van Jennifer Lopez.

Misschien, dacht ik, is het tijd om de panda te laten gaan. De mens doet het ook al millennia zonder mammoet en dat gaat prima. Terwijl de nieuwslezer vertelde dat de dierentuin hoopt op een jong met de mediageniekheid van ijsbeer Knut, vroeg ik me af of het Wereld Natuur Fonds niet beter een konijn als mascotte kon nemen. Scheelt toch behoorlijk veel tijd, ruimte en mankracht. Konijnen doen het, voor zover ik het weet, nog steeds gratis. En hun jongen zijn minstens zo schattig als een babypanda.