Als Young, maar binnen de lijntjes

Rockgroep Blitzen Trapper uit Portland, Oregon had een spontane inval: waarom spelen we niet een keertje het hele Harvest-album van Neil Young? De opname van hun concert verscheen vorig jaar op vinyl tijdens Record Store Day en Paradiso nodigde de groep uit om Harvest (1972) nog eens integraal te vertolken.

Het coverwezen in het popcircuit bloeit als nooit tevoren: er is een nationale Clash of the Cover Bands en achter succesvolle tours van The Australian Pink Floyd of The Doors Alive schuilen bijna niet van het origineel te onderscheiden replica’s.

Een uitverkochte theatertournee van de Nederlandse gelegenheidsgroep Her Majesty is gewijd aan het repertoire van Crosby, Stills, Nash & Young en Blitzen Trapper wachtte de taak om die beproefde countryrock uit de sfeer van nostalgie te trekken.

Young zelf zei over Harvest dat het succes hem naar de “middle of the road” had gebracht. Daarna voelde hij de ernstige behoefte om zijn muziek de berm in te sturen met de duistere albums On the Beach en vooral Tonight’s the Night. Ook Harvest heeft een dark side, vertelde Blitzen Trapper bij A Man Needs A Maid dat zonder orkest nu veel kaler klonk.

De band van zanger Eric Earley slaagde er maar sporadisch in om Harvest zo intens en wispelturig te laten klinken als het origineel.

Out on the Weekend kabbelde zonder pedal steel, Old Man klonk saaier zonder banjo en het door de drummer vertolkte Needle and the Damage Done was hooguit charmant. Er werd mooi meerstemmig gezongen, maar Alabama was rockmuziek volgens het boekje en de mondharmonica in Heart of Gold snerpte keurig binnen de lijntjes.

De 11/8ste maat van Words, een unicum in de rockmuziek, hadden ze perfect onder de knie. Earley’s gitaarspel miste het vuur van een uit de bocht vliegende Neil Young die, in de woorden van Jan Akkerman, gitaar speelt ,,als een vlieg in een puntzak”. Los van één briljant moment in een uitgekleed There’s a World ontbrak het Blitzen Trapper aan durf om met hun kundig vertolkte Harvest het diepe in te duiken.

Voor de Nederlandse rockgroep Hallo Venray was het daarna al te makkelijk om met een ‘vrije’ set Young-nummers de show te stelen. Hun Like a Hurricane was ruig, lawaaiig en experimenteel, precies zoals Neil Young het zou hebben goedgekeurd.