‘Doden 20 procent Finse wolven is onverantwoord’

Dat zei de Finse milieubeweging tegen persbureau AFP.

Foto Istock

De aanleiding

In Nederland wonden wij ons vorig jaar op over één wolf die even binnenkwam. In Finland worden tot 21 februari 46 van de circa 250 grijze wolven afgeschoten. De autoriteiten menen dat de wolvenstand te onstuimig groeit en hopen zo ook stroperij te beteugelen. Meespeelt dat de Finnen – zoals veel Europeanen – vanouds huiverig zijn voor wolven in hun omgeving. Er zijn sinds 21 januari al 36 wolven gedood. Tot woede van natuuractivisten. „Alle dierenbeschermers zijn geschokt door de hoge quota”, zegt Mari Nyyssölä-Kiisla, hoofd van Wolvenactiegroep van de Finse Natuurbond tegen persbureau AFP. „De wolvenpopulatie moet ook zeker twee keer zo groot zijn om genetisch gezond te zijn.” Milieuorganisaties hebben geprotesteerd bij de Europese Commissie. We checken of de jacht inderdaad een gevaar voor de wolvenstand is, ook vanuit genetisch oogpunt.

Waar is het op gebaseerd?

Tussen 2007 en 2015 was de wolvenjacht in Finland verboden, na een interventie van Brussel. Het verbod leidde tot veel stroperij. In 2013 was het aantal wolven gedaald tot tussen de 120 en 135. Nadat enige stropers waren bestraft, herstelde de wolvenstand zich wat. Bij wijze van experiment besloot de regering vorig jaar voor 2015 en 2016 jachtvergunningen af te geven, in de hoop dat de stropers zich dan koest zouden houden. „We maken ons geen zorgen over de wolvenstand”, zegt Sauli Härkönen, directeur bij het Agentschap voor Wilde Dieren van de Finse overheid die de 46 jachtvergunningen uitdeelde. „In ons beheerplan gaan we ervan uit dat de wolvenstand geen gevaar loopt als er minimaal 25 paartjes zijn. We hebben er nu 35 tot 42.”

En, klopt het?

Milieuorganisaties menen dat het Agentschap te lichtvaardig heeft ingestemd met het uitroeien van bijna 20 procent van de Finse wolven, mogelijk onder druk van de 300.000 Finnen met een jachtvergunning.

Het bezwaar van de milieuorganisaties richt zich ook op het feit dat de jagers van elke roedel vaak een of twee exemplaren doden. „Dat zijn soms ook de leiders”, zegt Sami Säynevirta van de Finse Natuurbond. „Als die wegvallen gaan de overblijvende wolven op zoek naar makkelijker te verkrijgen voedsel en komen in de buurt van bewoonde gebieden.”

De Finse wolven zijn ook belangrijk voor Noorwegen en Zweden, zegt hij. „Daar zijn zo weinig wolven dat die met inteelt worden bedreigd. Die hebben de genen van onze wolven nodig.” En het risico van inteelt in Finland zelf? Evaa Jansson, nu verbonden aan het Instituut voor Zeeonderzoek in het Noorse Bergen, promoveerde in 2013 op de genetische diversiteit van de Finse wolf. Ze constateerde bij wolven die tussen 2007 en 2009 waren geboren al de nodige inteelt. Het aantal van 25 paartjes waarmee de autoriteiten schermen, is volgens haar op lange termijn niet genoeg. „Met zo weinig paren kunnen exemplaren die met elkaar paren snel verwant raken”, zegt ze per e-mail. Vanuit Rusland is weinig aanvulling te verwachten omdat daar nog veel genadelozer op wolven wordt gejaagd dan in Finland. „Ik geloof daarom dat het aantal paren ten minste moet worden verdubbeld, zo niet verdrievoudigd om in de buurt te komen van veilige aantallen op termijn”, zegt ze. Minimaal vijftig vruchtbare paren komt volgens Jansson in de praktijk neer op minimaal 500 wolven, twee keer zoveel dus als voor de huidige jacht begon.

De Finse geneticus Jouni Aspi, Janssons promotor, is iets voorzichtiger. „Het is waar dat 25 paren op den duur te weinig is, maar het gaat volgens mij meer om een sociale kwestie dan om genetica. We moeten afwachten of het lukt met dit hoge aantal jachtvergunningen de stroperij een halt toe te roepen.”

Conclusie

De toegestane jacht vormt wel degelijk een gevaar voor de Finse wolvenstand, ook uit genetisch oogpunt. We beoordelen de stelling daarom als waar.