Scootmobiel

Ik sta met mijn scootmobiel in de Hema bij de vitrine met vlaaien. In ademloze verwondering staat een meisje van drie naar mij te kijken. Voorzichtig knik ik naar haar, me welbewust dat een man niet zomaar contact hoort te leggen met jonge kinderen. Even later neemt ze een kloek besluit, laat het been van haar moeder los en loopt naar mij toe. Met een snelle beweging aait ze over mijn knie en holt dan terug naar haar moeder. „Ik heb hem aangeraakt!”, roept ze stralend. Even heeft ze contact gehad met iemand uit een andere wereld, waar de mensen wielen hebben maar toch wel aardig zijn, want ze kunnen glimlachen.