Column

De Donald

Donald Trump, de man met de rare meningen en de getuite lippen, wordt in de Verenigde Staten vaak ‘the Donald’ genoemd. Dat klinkt grappig, alsof hij een instituut is, een organisatie, of een award. In het Nederlands kun je iemand minder makkelijk tot instituut verheffen door een lidwoord voor de naam te plaatsen, omdat het dan meteen klinkt alsof diegene, in navolging van Linda, Maarten en vele anderen, een eigen glossy heeft. „Wat vindt de Linda ervan?” Dan denken wij toch echt aan het blad. ‘De Donald’ klinkt voor ons als de Donald Duck. In het Engels worden er geen lidwoorden voor publicaties gezet (behalve als die in de titel zelf al zitten – dus wel The New York Times, maar People Magazine), dus kan de Donald gewoon naar Donald Trump verwijzen.

In sommige talen is het normaal om een lidwoord voor een naam te zetten, en heeft het helemaal geen bombastische of pompeuze bijklank. In het Duits bijvoorbeeld. Ik herinner me ook iets van Griekse vertalingen vroeger, waar het voortdurend over de Herakles en de Poseidon ging.

In het Nederlands kun je wel ‘een’ voor een naam zetten, maar dan verwijst het heel duidelijk naar een actie. Een Boekestijntje doen betekent dat je zonder nadenken iets bots zegt, waarvoor je later weer je excuus moet maken. Dit verwijst naar voormalig VVD-Kamerlid Arend-Jan Boekestijn, die een patent had op dit soort faux pasjes.

De oorsprong van ‘the Donald’ ligt bij Ivana Trump, de ex-vrouw van the Donald. Die kwam uit Tsjechoslowakije en was tijdens het leren van het Engels in de war geraakt over waar nou wel en niet lidwoorden worden voor geplaatst – in het Tsjechisch worden lidwoorden meestal helemaal niet gebruikt. Ivana, zelf al larger than life, maakte met het lidwoord haar man nog groter dan hij al was. Later, na de scheiding, heeft ze nog eens geprobeerd om ‘the Donald’ te claimen als merknaam voor een huidverzorgingsproductlijn, maar dat is niet gelukt. The Donald was onlosmakelijk verbonden met de mens Donald.

Donald Trump zit er zelf niet mee. Verre van zelfs. Hij refereert soms aan zichzelf als ‘the Donald’. En als je goed naar zijn bijna permanent getuite lippen kijkt, is het net alsof hij voortdurend in de aanslag staat dat weer te doen. Ze staan in de ‘the’-stand.