Wie lacht er nou nog om nonnen?

De lol ligt hoog opgetast, in de musical Nonsens. Vijf nonnen organiseren een benefietavond ter financiering van de begrafenis van vier dode medezusters, die nu nog in de vriezer liggen. En daar gaan ze, malle liedjes zingend, gekke dansjes doende, rumoerige ruzietjes uitvechtend en een kinderachtig quizje met de zaal spelend. Terwijl de moeder-overste per ongeluk een snufje van een onduidelijk goedje neemt en vervolgens lang niet meer zo zelfverzekerd is als voordien.

Nunsense werd in 1985 geschreven door de Amerikaanse theatermaker Dan Goggin. In het Nederlands zijn er sindsdien maar liefst drie versies uitgebracht. Dit is de vierde, in een nieuwe, spitsvondige vertaling van Jeremy Baker. Van het finalenummer ‘Holier than Thou’ maakte hij ‘Roomser dan de Paus’. Ook wemelt het nu van de nieuwigheden, van chillen via de plofkip tot de knipoogtekst „elk Godsoordeel heb z’n voordeel”.

Mede door het veel hogere tempo dat regisseur Paul van Ewijk heeft ingevoerd, is deze Nonsens wel enigszins opgeknapt. Wat in de vorige versies nog een ouderwets schoolcabaretje tussen de schuifdeuren leek, is nu een stuk energieker geworden. Zelfs de habijten gaan pas in de laatste scènes aan.

Maar des te meer doet zich hier het feit voor dat malligheid met nonnen nauwelijks meer een komisch effect sorteert. Nu de non uit het staatbeeld is verdwenen, zijn nonnengrappen niet leuk meer.

Van een plotje is verder geen sprake. Hooguit wordt ons tot slot verteld of er genoeg geld binnen is voor de begrafenis – alsof ons dat zou interesseren.

Op de zang-, dans- en kluchttalenten van de vijf actrices (Marjolein Touw, Mariska van Kolck, Wieneke Remmers, Brigitte Heitzer en Renee van Wegberg) valt weinig af te dingen. Hun speelplezier is evident en soms zelfs aanstekelijk. Op het showtje zelf echter veel te veel.