Verwarrend

Ik zit in Carré en ervaar de toekomst. Dat wil zeggen, om mij heen hoor ik zoveel Duits, Scandinavisch, Frans en Engels dat ik al snel vergeet waar ik ben. Het lijkt op een parodie van Amsterdam als toeristenoord: kijk mensen, zo zal het over een tijdje in de hele stad zijn. Wen er maar vast aan. Zulke gedachten overvallen me en dat alles tijdens een optreden van Rodriguez. Hij is een oude Amerikaanse zanger en ook hij weet halverwege zijn optreden niet meer waar hij is. Hij bedankt met een welgemeend merci beaucoup!

De vergissing lijkt geen grapje en dat geeft misschien ook niet — in Olympia in Parijs zou Rodriguez vermoedelijk dezelfde Babylonische toestanden teweeg brengen als hier in Carré. Er is ook niemand onder de zeventienhonderd toeschouwers die het de 73-jarige zanger, bekend van de documentaire Searching for Sugar Man, kwalijk neemt.

Må jeg sidde derovre?” Geen idee wat de vrouw zegt, ik neem aan dat ze vraagt of het plekje naast me vrij is. Ik knik van ja en dat is maar het beste, ja knikken en vriendelijk blijven in de global village waar je overal en nergens tegelijk bent. Wie iets wil filmen van Rodriguez wordt onmiddellijk verzocht daarmee op te houden en dat maakt de situatie er niet concreter op; alsof we de belevenissen van deze avond niet mogen vastpinnen op het hier & nu.

Het management van Rodriguez zal daar wel achter zitten, en daar valt ook best iets voor te zeggen. De zingende romanticus uit Detroit manifesteert zich als een 73-jarige die behoorlijk oud is voor zijn leeftijd. Behalve dat hij niet weet waar hij is, heeft hij soms ook geen idee welk nummer hij geacht wordt te gaan zingen. Dat stelt zijn begeleidingsband regelmatig voor problemen. Ook leveren de snelheden en de toonhoogtes van de ballads die hij zelf heeft geschreven hem de nodige kopzorgen op. Om van het vinden van het volumeknopje op zijn gitaar maar te zwijgen.

Het wordt zo een behoorlijk mistige boel, zeker als je bedenkt dat Rodriguez hier de vorige avond ook al stond en alles bekend zou kunnen zijn. Maar niemand die ermee zit. De sfeer is uitstekend. Het uit ontelbaar veel nationaliteiten samengestelde publiek adoreert de zanger uit Searching for Sugar Man. In die ontroerende documentaire uit 2012 is hij een mislukte protestzanger die in de jaren tachtig niet wist dat hij populair was in Zuid-Afrika. Omgekeerd dachten zijn fans in het door een culturele boycot geïsoleerde Zuid-Afrika dat hij een overleden rock legend was, een soort dode Bruce Springsteen. Het waar gebeurde verhaal maakte Rodriguez op hoge leeftijd alsnog beroemd.

En zo klappen we met zijn allen voor een lieve, maar verwarde zanger die achter een zonnebril en onder een hoed iets probeert op te houden wat er al lang niet meer is. Totaal begoocheld, me afvragend of dit allemaal wel echt was, loop ik naar buiten. Ik weet niets meer en zie een rivier — ik hoop: de Amstel.

Auke Kok is schrijver en journalist.