Piemel

Ik maakte vorig weekend die foto van die blaffende Wilders-fan met een huilende dreumes op zijn arm. Hij stond naast me op de markt in Spijkenisse waar Geert Wilders ‘verzetspray’ uitdeelde en waar plotseling een groepje Amsterdamse feministen/activisten opdook. „Wilders is een racist, geen feminist” riepen ze. Ik was daar voor het maken van een radioreportage. Vader Fabian was speciaal met zijn zoontje uit Rotterdam gekomen voor een foto met Wilders en flipte toen de vrouwen zijn uitje kwamen verpesten.

„Jullie willen verkracht worden, jullie willen een piemel van een vluchteling, jullie zijn vies”, schreeuwde hij, terwijl zijn kind huilend van schrik op zijn arm zat. Mijn instinctieve reactie was dat ik de baby gerust wilde stellen en de vader zou aanbieden het kind even over te nemen. Maar ik bedacht me en in plaats daarvan maakte ik met mijn telefoon een foto en zette die op Twitter. Binnen een paar uur was de tweet ‘trending topic’ in Nederland en hadden 230.000 mensen hem gezien. Zijn geschreeuw was ook gefilmd door collega’s, waardoor hij ‘s avonds in alle journaals voorbij kwam.

F abian was die dag het symbool geworden van onverdraagzaam en onfatsoenlijk Nederland. Moest Jeugdzorg hier niet ingrijpen, was de vraag die overal gesteld werd. Mijn Twitteraccount ontplofte en ook vader Fabian en andere PVV-aanhangers hadden mij inmiddels gevonden. Ik had me volgens hen schuldig gemaakt aan framing. En zijn de vaders die hun kinderen meenemen op wankele bootjes niet net zo fout?

Vader Fabian zelf verweet me dat ik hem verkeerd geciteerd zou hebben en hem had neergezet als een onverdraagzaam type en slechte vader bovendien. Had ik dan niet gehoord dat hij ook had geroepen „vluchtelingen welkom, ‘rapefugees’ niet”? En waar had hij zo snel zijn kind moeten laten? Bij Powned kreeg hij in een fimpje de kans zich van zijn betere kant te laten zien en las hij zijn zoontje liefdevol een verhaaltje over Nijntje voor, versneden met beelden van zijn geschreeuw in Spijkenisse. Het maakte het er allemaal niet veel beter op.

Na een onrustige nacht vol twijfels en medelijden heb ik de volgende ochtend Fabian gebeld. Om te zeggen dat ik niemand een volksgericht als dit toewens en wat dat betreft spijt heb van mijn ‘actie’. Hij moest lachen en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hijzelf had nergens spijt van en had zelfs wel lol in al die aandacht. „Ik zei het gewoon op zijn Rotterdams, recht voor zijn raap, als je dat niet begrijpt gaat het niet goed met je.” Ik heb het er als vrouw, als journalist en als Rotterdamse maar bij gelaten.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist, stadsgids en jongensmoeder.