Met weemoed zingen over Kameroen

In een kleine huiskamertje, zittend op de bank, zingt Ntjam Rosie een lied. Bij haar zijn de vier in pak gestoken saxofonisten van het jazzkwartet Artvark – twee alten, een tenor en een bariton. In hun vierstemmige raamwerk zingt ze hoog en helder over haar geboorteland Kameroen.

Zangeres Ntjam Rosie kwam op haar negende via Parijs naar Nederland. Ze woonde tien jaar in Maastricht, waar ze het, tot haar eigen hilariteit, zelfs tot carnavalsprinses schopte. Inmiddels woont ze na haar muziekstudie alweer lang in Rotterdam. Ze maakte diverse albums; haar recente album, het indrukwekkende en delicate The One, bestendigde haar naam als veelzijdig vocaliste.

In de muziektheatershow Homeland met Artvark haalt ze op een prettig warme en vrolijke manier herinneringen op aan haar geboorteland. In speciaal gecomponeerde liedjes die het midden houden tussen soul, jazz en afrobeat en worden gezongen in het Engels, Frans en Bulu – de taal uit Kameroen – is ze weemoedig op een zonnige manier. Die dubbele laag is theatraal goed uitgedacht in sounds en licht, en dynamische podiumwisselingen met de musici. De door Afrika geïnspireerde illustraties van kunstenaar Sven Meijers zijn uiterst sfeervol.

Vier saxofoons hebben samen veel meer klankmogelijkheden dan je denkt. Bovendien speelt dit kwartet met veel fantasie en zijn de improvisaties met twee scherpe altsaxen op de voorgrond op een stevige basis van tenor en bariton eigenwijs zonder dat ze in gefreak ontaarden.

Rosie’s zang parelt daar mooi tussendoor, soms in zacht vloeiende bewegingen, soms stevig tegendraads tegen de harmonie in. Ze varieert met de saxofoons in aanpak, pakt soms haar eigen gitaar erbij en laat zich van haar uitbundigste kant zien in dans en met stemmetjes.