Huilen aan een bankloket in Patagonië

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen lopen de Zuid-Amerikaanse wandelroute Huella Andina, het spoor van de Andes. Week 1.

Buenos Aires is vol oude vrouwen in gehaakte bloesjes, we vallen niet op’ Foto Anita Janssen

Alles went, behalve een tent, las ik jaren geleden al eens ergens (in een wetenschappelijk tijdschrift geloof ik). Het moge duidelijk zijn dat op deze stelling uitgebreid geproefschrift is, want hoe graag we ook zouden willen, het is ons nog niet gelukt het tegendeel te bewijzen. De trouwe lezers raden het al: Annie en ik zijn hier in Patagonië aan het rondkramperen. En dat valt voor den drommel niet mee! Zeker niet in een Teletubbiekinderspeeltentje van 800 gram dat het leuk zou doen in de wachtkamer van een huisarts. Maar meer wil je niet op je rug hebben meewandelen dus.....

Het is hier prachtig in Noord-Patagonië: meren, rivieren, met op de achtergrond de besneeuwde toppen van mega-bergketen de Andes.

La Cordillera de los Andes is 7000 km lang loopt door zeven Zuid-Amerikaanse landen, van Venezuela tot Vuurland en verbindt Zuid-Amerika via onderzeese uitlopers met het Antarctisch Schiereiland. (Overgeschreven van Wikipedia, lees maar na).

Het valt niet mee om de ingang van het park te vinden waar die prachtige, door menigeen bejubelde route de Huella Andina voor ons van start kan gaan. De eerste drie etappes zijn dicht, vanwege werkzaamheden aan iets.

En bij etappe vier kun je niet komen met de bus. Liften lukte gisteren ook niet want er kwamen maar twee auto’s voorbij en die zaten vol. Die Andes-ijstaartpuntpieken juichen ons toe, maar we kunnen er nog niet bij, jammer he?

Verder hebben we nog een ander probleem: cash. Want de geldautomaat leest onze kaartjes niet en opnemen met creditcard lukt ook niet.

Alleen omdat Annie net aan het loket van de bank heeft staan huilen, kregen we bij de gratie Gods 30 euro los, van ons eigen geld, om de bus te nemen naar de eerstvolgende stad met een grotere bank en een vliegveld. Als we daar nog steeds geen geld loskrijgen, zullen we onze plannen om moeten gooien. Dan vliegen we naar een land met geldautomaten die onze kaartjes, voor zeker, wel lekker vinden, zoals Chili of Brazilië. Wordt het een ander verhaal over een andere mooie lange wandeling. Maar vooralsnog geven we nog niet op, houdt moed.

(Maar Annie in tranen, daar kan ik echt niet tegen.) Bovendien, sigaretten mag je alleen maar betalen met cash, wat we niet hebben.

Eerst dacht ik dat het wel kon, ik had zo’n pakje gekocht bij de kassa.

„Doe mij maar een rode”, zei ik nog.

„Zou je geen blauw nemen”, raadde Annie nog aan, „da’s lichter.” Maar ik had er al een opgestoken, wat erg vies rook. En waar ik nu nog een brandwond van op mijn hand heb, want het was een pak condooms. Het valt niet mee om een extra strong condoom te inhaleren. Ze zouden waarschuwingen op de verpakking moeten zetten, al is het maar alleen voor zwangere vrouwen. Houdt moed, zei ik al. Volgende week weten we meer.

Ciao!

O ja, we hebben erg genoten van Buenos Aires. Het is waar, het stikt er van de geblondeerde ouwe wijven en mannen met gehaakte bloesjes, dus we vallen niet op!