Grappa met vis, maar dan op z’n Peruaans

Foto Rien Zilvold

Of ik nog iets goeds / hips / vegetarisch / niet-te-duurs / te-geks / lekker-dichtbij’s / nieuws weet, wordt mij vaak gevraagd. Ik schrijf immers over restaurants. Maar het komt ook voor dat iemand zegt: „Ben je daar-en-daar al geweest?” Zo stond ik vorige week met een mond vol tanden. Maar dat was ook weer niet zo gek, omdat Ceviche y Maas nog maar net open is.

Want zo heet de nieuwste aanwinst op de Kaap. Het restaurant zit op de hoek waar eerder Café Tsjechov was gevestigd en daarmee op het (imposante) rijtje van pizzeria Bleij, café De Ouwehoer, lunchroom Raw & More en de restaurants Kwiezien, Burro e Salvia, DeliBird, Vislokaal Kaap en De Matroos en het Meisje — oh, en Tattoo Bob („ook verwijderen”).

Ik vind dat de naam van een restaurant niet al te lollig mag zijn, maar de woordspeling Ceviche y Maas zie ik door de vingers. Ze hebben er inderdaad meer dan ceviche en Rotterdams levensader stroomt op een steenworp afstand voorbij.

Ceviche, nu het daar toch over gaat, is rauwe vis gemarineerd in citroensap. Het gerecht in allerlei varianten was altijd al populair in Latijns-Amerikaanse landen en heeft de laatste jaren de oversteek gemaakt naar Europa — nu dus ook naar Katendrecht. Ceviche y Maas, zo staat luid en duidelijk op de ruit, voert de Peruaanse keuken en die was nog niet vertegenwoordigd in Rotterdam.

Daar zat kennelijk iedereen op te wachten, want toen ik belde om te reserveren was er alleen nog plek om half negen. „Dit is eigenlijk pas onze eerste echte week”, zei de jonge ober, „maar we hebben daarvoor twee weken proefgedraaid.” We kregen een tafeltje aan het raam met uitzicht op het Deliplein. Verderop was een luidruchtige tafel van zes, maar over het algemeen was de zaak gevuld met tweetjes, stelletjes zoals wij, die probeerden om elkaar te verstaan.

Ceviche y Maas dubbelt als „pisco bar”: op de kaart staat dan ook een aardige verzameling pisco’s. Pisco is de grappa van Peru, gedestilleerd uit druiven. Ik neem een glas bij wijze van aperitief (8 euro), mijn vrouw houdt het op wijn waarvan de kaart een ruime selectie biedt, veelal ook geschonken per glas.

We denken dat we toekunnen met het driegangenmenu (34 euro) en kiezen als voorgerecht conchitas chalacas (rauwe plakjes coquilles st. jacques met een crème van aji amarillo, forelkaviaar en korianderspruit) en causas limeñas (taartje van gepureerde aardappel met limoen en aji amarillo, onder een tartaar van tonijn). Aji, dat vaak voorkomt op de kaart, is chilipeper. Toch zijn de gerechten, zoals we vaststellen, niet heet. Wel zeer smakelijk. De coquilles zijn inderdaad à la ceviche gemarineerd in citruszuur en hebben een romige structuur gekregen. Het taartje van aardappel en tonijn is een kunstwerkje op zich. De zachte smaken zijn mooi in harmonie.

Dan komt aji de gallina, gesnipperde kipfilet in een romige saus op basis van (jawel) aji amarillo met pecannoten en parmezaanse kaas aan de overkant op tafel. Ook dat ziet er mooi uit. Zelf krijg ik de lomo saltado: geroergebakte reepjes ossenhaas met, alweer!, aji amarillo, tomaten, lente ui, koriander en sojasaus, geflambeerd met pisco. Dat laatste leek me wel spectaculair, maar het flamberen gebeurt niet aan tafel; het is immers geen 1987 meer.

Overigens zijn we intussen overgegaan op wijn, een rode tanat intipalka uit Peru (5 euro per glas).

Mijn vrouw heeft de picarones toe, beignets van pompoen en zoete aardappel. Die ga ik thuis ook eens proberen, maar het is goed om te weten dat Peru al op Katendrecht begint.