De Rotterdamse coalitie overleeft het vertrek van Salima niet

Met het vertrek van de Rotterdamse D66-leider naar Den Haag zou er ook wel eens iets aan de Coolsingel kunnen gaan wankelen, denkt John Bijl

Politici verkassen wel vaker. Toch keken we op, toen D66-Kamerlid Wassila Hachchi vertelde het hoogste ambt van het land in te ruilen voor een, naar verluid bezoldigde, campagnestage bij Hillary Clinton. Niet eens alleen omdat zo’n overstap verrassend is. Of omdat Hachchi daarmee het derde D66-Kamerlid is dat tussentijds de politiek verlaat. De korte termijn verraste. Plotsklaps was er een spreektaalbriefje — en voor iedereen dat goed en wel gelezen had, was ze al weg.

Met haar verdwijntruc in Den Haag heeft Hachchi ook een mooi foefje in Rotterdam uitgehaald. Door haar vertrek valt een plaats vrij in Den Haag, die wordt opgevuld door de Rotterdamse D66-fractievoorzitter Salima Belhaj.

Als een laken van een gedekte tafel werd Belhaj deze week uit het stadhuis getrokken. Belhaj was al twee maal eerder kandidaat voor de Tweede Kamerverkiezingen maar haalde het steeds net niet. Dus haar ambitie om het in de landelijke politiek te gaan proberen, is begrijpelijk. Maar het heeft zo z’n consequenties. Belhaj’s balans tussen politieke passie en pragmatische zakelijkheid was een matchmaker in de inmiddels fragiele Rotterdamse coalitie. Meermaals moest ze aanvallen van oppositiezijde behendig van zich af laten glijden om uit te leggen waarom de combinatie D66 en Leefbaar een houdbare is. Die plek – logische opvolgers Berndsen en De Roon bedankten – zal moeten worden opgevuld door de ambtelijke en terughoudende Samuel Schampers óf de populaire maar populistische Jos Verveen.

Big shoes to fill. Zelfs Belhaj moest de laatste maanden aan de bak, nadat haar al door oppositie én achterban stilte werd verweten wanneer Leefbaar-coryfeeën Tanya Hoogwerf, Bart-Joost van Rij en Michel van Elck met bokshandschoenen aan vol op het orgel gingen.

Dat weerwoord kwam wel, uiteindelijk, en met een persoonlijke noot. D66 was meer dan geprikkeld, toen er een foto opdook waarop Leefbaar-leider Eerdmans gezellig het glas hief met Geert Wilders. „Met de man die mijn moeder het land uit wil zetten”, sprak een geëmotioneerde Belhaj.

Dat tegengeluid zou Belhaj nu rechtstreeks aan Wilders’ adres kunnen laten horen. Wanneer Pechtold haar daar de ruimte voor geeft, kan het knettervuur tussen D66 en Wilders’ partij wel eens een forse haal van de blaasbalg tegemoet zien. Omwille van het debat fraai natuurlijk, maar niet zonder consequenties in Rotterdam, waar de hitte uit Den Haag ook het vuurtje tussen het PVV-smaldeel in Leefbaar en de Rotterdamse vertegenwoordiging van D66 kan opstoken.

Hoe snel het ook is weggetrokken, de democraten zullen het tafelkleed missen en zich gaan ergeren aan de waterkringen en etensresten op de antieke tafel. De vraag is of de nieuwe D66-voorman in Rotterdam de zin óf de vaardigheden heeft het door Pechtold liefdeloos als ‘interessant experiment’ bestempelde verbond tussen PVV-light en de democraten te verdedigen. Ik denk het niet.