Wassila Hachchi, kom met een volwassen brief, je bent geen 14

Socioloog Eric Hendriks kan zich niet voorstellen dat de afscheidsbrief van het plots opgestapte D66-Kamerlid Wassila Hachchi geschreven is door een volwassen persoon. Hij stuurde NRC een close reading.

Poesiealbum van Wassila Hachchi, door Ruben L. Oppenheimer. Tekst en indeling van de brief links is van begin tot eind echt.

Hachchi is foetsie. Maar dat volksvertegenwoordiger Wassila Hachchi (D66) de Kamer verlaat om op avontuur te gaan in de VS op kosten van de Nederlandse belastingbetaler, is één. Haar volledige gebrek aan tact, ernst en intelligentie, is een tweede.

Dat laatste komt vooral goed naar voren in haar ‘afscheidsbrief’ aan de Tweede Kamer die ze trots op Twitter plaatste.

Deze ‘afscheidsbrief’ – als dat niet een te groot woord is – omvat geen verantwoording voor het plotseling neerleggen van haar representatieve functie, afgezien van het feit dat ze zich wil aansluiten bij het ‘campagne team van Hillary Clinton’. Mevrouw Hachchi lijkt zich op geen enkele manier bewust te zijn van haar maatschappelijke verantwoordelijkheden of de gangbare omgangsvormen richting collega’s.

Maar het wordt erger. De brief lijkt niet te zijn geschreven door een volwassen persoon. Het staat vol met ijdelheden, taalfouten en kromme zinnen, zoals: ‘Het is een bijzondere periode uit mijn leven.’ Ook begint iedere zin op een nieuwe regel, net alsof we hier te maken hebben met een diepzinnig gedicht.

Dat ze nu als Hillary-fan naar de VS afreist om flyers uit te delen, ziet ze als een carrièresprong van een klein landje naar de grote wereld van de internationale politiek: ‘Na deze nationale politieke ervaring, ga ik nu internationaal.’ Vervolgens krijgt de Kamer een heel laconiek bedankje: ‘Toch een woord van dank.’ Toch? Wat genereus om je Nederlands oud-collega’s ‘toch’ te bedanken, hoewel ze eigenlijk al te min voor je zijn geworden. Het beeld is dat van een dame die te verliefd is op haar eigen ambities om zich nog in haar oud-collega’s in te leven.

Verder noemt ze Kamerleden ‘kamerbewoners’ en sluit ze haar brief aan de voorzitter van de Tweede Kamer af met ‘hartelijks’.

Dit heeft geen enkel niveau. Zowel qua inhoud als qua stijl zou deze ‘brief’ zo door een 14-jarige geschreven kunnen zijn. Maar vergeet deze brief. Wie haalt dit soort infantiele lui de Tweede Kamer in? Wat is de kwaliteit van onze volksvertegenwoordiging?

Dr. Eric C. Hendriks is werkzaam als socioloog op de Peking Universiteit in China