Lekker verstild en explosief

Museum Boijmans Van Beuningen

Museum voor beeldende kunst, toegepaste kunst en design, gelegen aan het Museumpark in Rotterdam

Seks en lekker eten, de dood en vergankelijkheid: alles komt bij de kunstkeuze van Paul de Leeuw op tafel. Letterlijk zelfs, want een tafel vormt het middelpunt van de zaal die hij met kunst uit museum Boijmans Van Beuningen en toevoegingen van hemzelf heeft ingericht.

„Steeds meer mensen eten met een bord op schoot, de tafel verdwijnt langzaam uit ons sociale leven, heb ik gehoord. Terwijl ik die tafel in het leven zo belangrijk vind. Dat is de plek waar je samen komt, eet en communiceert met je huisgenoten, je gezin. Samen aan tafel gaan is voor mij het hoogtepunt van de dag. Daarom heb ik een grote tafel in het midden gezet”, vertelt Paul de Leeuw.

Genot, van eten en seks, spelen een hoofdrol in zijn expositie.

Dat was geen vooropgezet plan, zegt De Leeuw. Hij wilde zelf graag grasduinen in de depots van Boijmans Van Beuningen, ‘het mooiste museum van Nederland’, vindt hij als geboren Rotterdammer. Maar hij had geen idee wat hij daar aan zou treffen.

Het eerste wat hij zag wat hem enorm aansprak was een grote foto van een liggende naakte man, meer dan levensgroot, met daaronder toegevoegd nog een fotostrook van een bosrand. Dat enorme werk, Soliloquy VIII, van de hem onbekende Britse kunstenares Sam Taylor-Wood fascineerde hem. De naaktheid, de kwetsbaarheid, de wonderlijke strook bos, natuur daaronder. Het gaf richting aan zijn verdere keuze: „Seks en eten, dat zijn de dingen waar je mij altijd voor wakker kan maken. Of het bed in kan krijgen”, zegt hij lachend. Hij noemde zijn expositie Foodporn.

De Leeuws smaak is veelzijdig. Zo hangt er nog een prachtig grote verstilde naaktfoto van een slapende vrouw, kwetsbaar naakt – ook van Sam Taylor-Wood. „Ik hoorde pas later dat zij ook de regisseur van de film Fifty Shades of Grey is”, zegt hij. (Taylor-Wood heet tegenwoordig Taylor-Johnson.)

Zo kwetsbaar als de foto’s van de slapende vrouw en man zijn, zo brutaal is de tafel met een vacuüm gezogen vis en een T-shirt met meloen: een vrouwenportret van de Britse kunstenares Sarah Lucas. Er zijn ook foto’s van opgewonden exploderende blikjes bier: haar portret van de man. Er draait een video van een worst waar het mes in wordt gezet, van John Bock.

Bonbons en genitaliëngebak

Ook Nederlandse kunstenaars die in hun kunst naar voedsel verwijzen koos De Leeuw uit het Boijmans-depot, zoals een koffiepot van Klaas Gubbels en een koffiepot en tafel-reeks van Jeroen Henneman. Aan de wand ook een videofragment uit de film The Postman Always Rings Twice, met de scène van een wilde vrijpartij – op de keukentafel.

Zijn eigen gezin brengt De Leeuw ook ter tafel, met een kussen met een fotoportret dat Erwin Olaf maakte van De Leeuws gezin. Op tafel ligt tussen alle kunstvoorwerpen een servet dat door De Leeuw zelf gevouwen is – op de manier die hij leerde toen hij ooit werkte in een Van der Valkrestaurant. Verder staan onder meer een vagina- en penisgebakje op tafel, van de Amerikaanse kunstenaar Paul Thek, en reuzebonbons van Sigurdur Gudmundson.

Ook dood en vergankelijkheid horen bij het leven, kleven aan genot. Om dat te benadrukken maakte De Leeuw zelf ook nog een installatie: in zijn zaal staan drie enorme weckflessen die aan het begin van de expositie met vers voedsel gevuld worden, lekkernijen die gedurende de pop up-expositie langzaam zullen bederven: een pot met chocoladevla, met portobello paddestoelen en met truffels. De paddestoelen en truffels zijn in kleine stukjes gehakt, om te voorkomen dat ze tijdens de expositie zoveel gistende gassen vormen, dat de flessen exploderen in de loop van de expositie.

Of het nu verstild of explosief lekkers is dat hij opdist - De Leeuw roept enthousiast ‘Aan tafel!’.