Kolkend water in ondermaatse film

In 1952 raast er een extreme storm langs de kust van New England in Amerika. Twee olietankers breken als luciferhoutjes doormidden. Een van de twee is nog een tijdlang overgeleverd aan de elementen, aan boord ruim dertig bemanningsleden die alles op alles zetten om te overleven. Ze vertrouwen erop dat er hulp onderweg is, een vertrouwen dat niet beschaamd wordt: een reddingboot zet koers naar het olieschip. Zal die op tijd zijn?

The Finest Hours is gebaseerd op een waargebeurd incident, dat met behulp van de meest geavanceerde computertrucages tot leven wordt gewekt. Kolkend water, krakend metaal, barstende pijpen, dat soort dingen. Hoewel echt gebeurd, voelt het als dertien in een dozijn. Naast de huilende wind en beukende golven geselt ook de onophoudelijke, heroïsche muziek constant de geluidsband.

Interessanter dan de ondermaatse film zelf is de subtekst die in het scenario zit. Die gaat over twee hoofdpersonen (Chris Pine en Casey Affleck) die door hun omgeving als zwak of vreemd gezien worden en hun mannelijkheid dan wel hun autoriteit moeten bewijzen ten overstaan van stoere, sceptische soortgenoten. En dan is er ook nog een vrouw die de broek aan heeft: zij moet natuurlijk een lesje in nederigheid krijgen.