Column

Hopen op Hillary

Soms vraag ik me af of Amerika genoeg van Hillary Clinton houdt om haar president te laten worden. Eerst liet men haar als favoriet verliezen van Obama, nu dreigt senator Bernie Sanders bij de Democraten zand in haar verkiezingsmachine te gooien. Ik zou het jammer vinden, want een slotduel tussen Hillary en Trump lijkt me niet te versmaden.

Ik begrijp niet goed wat men tegen Hillary heeft. Ik heb haar nu bij een aantal publieke optredens, zoals een debat met Sanders, gevolgd en ik vond haar sympathiek en competent. Ze kan uitstekend speechen en debatteren, ze heeft veel politieke ervaring en ze kent haar dossiers. Voor Trump zal ze dan ook een veel moeilijker tegenstander zijn dan Sanders, die met zijn linkse standpunten uiterst kwetsbaar is, net als in 1972 McGovern tegen Nixon.

Je kunt merken dat ze in het Democratische kamp nerveus worden nu de voorverkiezingen naderen. Obama heeft in een gesprek met Politico zijn voorkeur voor Hillary laten doorschemeren. Op de vraag of Sanders hem herinnert aan zijn eigen opmars in 2008 in Iowa, zei hij beslist: „Ik denk niet dat dat waar is.”

Hij gaf ook toe dat zijn aanhangers, zijn staf en de media Hillary zeven jaar geleden niet altijd even fair behandeld hadden toen ze allerlei ‘legitieme kwesties’ aan de orde stelde.

Tegelijk benoemde hij ook haar zwakkere punten. In haar eerste optredens van de huidige campagne kwam ze wat te nijdig over. Hij vond haar beter in contacten met kleine groepen dan met grote. „Zij is buitengewoon ervaren en uitzonderlijk slim en ze weet alles van politiek – en soms maakt haar dat voorzichtiger, en wordt haar campagne meer proza dan poëzie.”

En passant verweet de president zichzelf dat hij vanuit het Witte Huis niet altijd goed gecommuniceerd heeft. „Een deel van het presidentschap is performance en ik kreeg kritiek – in sommige gevallen vermoedelijk terecht - dat ik mijn ideeën niet effectief gepromoot heb.” Het klinkt alsof hij Hillary alvast wil waarschuwen.

Het beste nieuws kwam voor Hillary uit de hoek van zwart Amerika. Het progressieve tijdschrift New Republic bracht een essay van Michael Eric Dyson, een zwarte hoogleraar sociologie van de Georgetown University, die opmerkt dat zwart Amerika meer van Hillary verwacht (en kan verwachten) dan Obama kon waarmaken. Hij heeft haar enkele dagen gevolgd en gesproken, hij zag haar soepel omgaan met opstandige jonge zwarten en met Jesse Jackson.

„Obama is voor veel zwarte mensen zoals ik, die van hem leiderschap verwachtten, een grote teleurstelling geworden”, schrijft Dyson. Volgens hem vermeed Obama ras als thema uit angst dat de blanke mainstream hem zou tegenwerken. „Als Bill Clinton voor zwart Amerika slechte politiek bedreef en Obama voor zwart Amerika geen politiek, dan blijft er voor Hillary Clinton alleen goede politiek over. Zij moet bereiken wat haar voorgangers alleen beloofden.”

Zij noemde hem allerlei concrete maatregelen, vooral op het gebied van werkgelegenheid en scholing, waarmee ze zwart Amerika wil steunen. Ze zal als president door zwart Amerika stevig uitgedaagd worden, vermoedt hij, steviger dan haar voorgangers, maar ze moet het kunnen redden „als ze blijft groeien en weigert te drinken uit de trog van white privilege”.

Maar eerst Bernie Sanders nog. En dan Trump.