Close-ups van een twijfeldertiger

Aan het einde van James White weet je niet of je hem moet haten of beklagen, en dat is de kracht van het regiedebuut van de Amerikaanse indieproducent Josh Mond.

Twijfeldertiger James beweegt zich in het vagevuur tussen de dood van zijn beide ouders. In al zijn „ennui” en vervreemding is hij een hedendaagse erfgenaam van de existentialisten.

Je voelt met hem mee om de zorgtaken die hij op zich moet nemen. Daardoor kan hij steeds maar niet het huis uit, de wereld in. Je ergert je aan hem, omdat hij elke afleiding aangrijpt om zijn leven niet in eigen hand te hoeven nemen. En als hij even niet weet of hij moet handelen of in zelfbeklag moet verzinken, dan is er de drank.

James heeft problemen. Zoveel is duidelijk. Maar James is ook als alle jonge mannen, maar dan uitvergroot. Mond legt zijn gezicht onder de microscoop. Deze film is niet geschreven in woorden, maar in close-ups. De zoektocht doet denken aan de oervader van alle Amerikaanse onafhankelijke filmmakers: John Cassavetes. James White is de hedendaagse „young man under the influence”, om de titel van Cassavetes’ film uit 1974 te parafraseren.