Een lege Brasserie op valentijnsdag

Is het genoeg om een van je personages te laten zeggen: „Nou die heeft een oude kop gekregen”? Maak je zo duidelijk dat de zichtbaar ouder ogende acteur Roeland Fernhout het jóngere broertje van Georgina Verbaan speelt in Brasserie Valentijn? Je kunt het haast niet voorstellen bij een film waaraan vier scenaristen hebben gewerkt. Het valt in ieder geval op als ze hem na een kabbelend eerste uur verwijt dat ze na de dood van hun ouders al jong voor hem heeft moeten zorgen. Tot zover de keukenscènes in Brasserie Valentijn, waar eigenaresse Valentijn (Verbaan) zich op valentijnsdag opmaakt om een bonte verzameling witte heteroseksuele stelletjes te ontvangen.

Je zou tijdens de vlot gestileerde romantische komedie die Brasserie Valentijn wil zijn helemaal geen tijd moeten hebben om over dit soort muizenissen na te denken. Maar er zit veel loze ruimte in de plot (en in het decor, voor een restaurant met sterrenaspiraties wel erg leeg). Voor een valentijnsfilm heeft de tweede regie van schrijfster en actrice Sanne Vogel bovendien een wel erg apathische kijk op de liefde. Kleine, flinterdunne momenten flakkeren even op en doven dan weer uit.