Geen abonnement alstublieft

‘De Poezenkrant valt tegen. Vroeger stond er nog wel eens iets leuks in, maar tegenwoordig is het allemaal ongein wat de klok slaat’ en ‘als je één nummer hebt gezien, heb je ze allemaal gezien’. Zomaar wat redenen die De Poezenkrant geeft om géén abonnement te nemen. Piet Schreuders, ‘directeur’ en grafisch vormgever (o.a. jarenlang art director bij VPRO Gids), richtte het blad in 1974 op. Een succes hoefde het niet te worden, liever niet zelfs. En daarom begint Schreuders het zeer onregelmatig verschijnende tijdschrift (nog een reden om geen abonnee te worden) met een klaagzang over de administratieve rompslomp die ontstaat door verhuizingen, desinteresse en sterfte van abonnees. Helaas voor Schreuders zijn er veel redenen om wél een abonnement te nemen.

Deze zestigste editie is gevuld met een fijn, soms gedateerd, maar altijd interessant samenraapsel. Zoals een analyse van de teksten op de vacht van ‘de Krantenpoes’ (zie foto), van auteur Nienke Denekamp en tekenaar Peter Pontiac, die zowel in NRC Handelsblad als de Volkskrant verscheen. Een Parijs’ avontuur van kattensitter en schrijver Marieke Poelmann. En een fotocollage van poezen op bloezen (voor € 263,20 per stuk), geborduurd door een Japanse huisvrouw.

Het grootste deel van De Poezenkrant wordt gevuld met foto’s en brieven van lezers, niet zelden voorzien van een verwijt of dwingende vraag. ‘Heb je deze paperclips al gezien?’ en ‘Is er wel eens een overzicht geweest van de karakteristieke geluidjes?’.

Wie geen abonnement durft te nemen, kan terecht bij de verkoopadressen die de Poezenkrant op Facebook vermeldt.