De dance van Yellow Claw kan ook best zonder zaaggeluiden

Het Nederlandse trio Yellow Claw dat al jaren internationaal gevierd is door hun dj-optredens, stond laatst met debuutalbum Blood For Mercy bovenaan de dance-lijst van de Amerikaanse Billboard. Dat album biedt een bonte verzameling stijlen, ritmes en geluiden. Yellow Claw, waar ook filmregisseur Jim Taihuttu (Wolf en Rabat ) deel van uit maakt, lijkt vooral te hebben geleerd van Diplo en samenwerkingen met bijvoorbeeld Skrillex, zoals blijkt uit schelle klanken verzacht door tropische ritmes. Van loom en reggae-achtig gaat het naar de onrust van de kletterende dance. Maar meer dan Diplo gunt Yellow Claw de luisteraar een rustpunt in tragere nummers met sierlijke zangstemmen, zoals in ‘Lifetime’ en ‘Feel It’. Nadeel zijn de schrille zaaggeluiden - ‘In My Room’, ‘Catch Me’ - die op dansvloeren zo geliefd zijn. Ze zijn hier prominent present, als plotselinge sirenes, terwijl Yellow Claw het ook best zonder die kunstjes afkan.