Zwaar onder de coke tegen het verkeer in

Wie: Dadi

Kwestie: dollemansrit

Waar: rechtbank Utrecht

Wegkomen, want ik was doodsbang. Dat was het enige wat Dadi (43) tegen de rechter kon zeggen over zijn dollemansrit, ruim een half jaar eerder. Dat hij zwaar in de war was en depressief. Zijn vrouw wilde scheiden, hij had schulden en zijn vader was net overleden. Zijn dochter ook, zeven jaar eerder. Dadi nam zijn medicijnen niet meer in. „Die hielpen toch niet.”

Dadi plaatst z’n vingertoppen boven zijn slapen en sluit z’n ogen. Als hij zóveel stress heeft, gaat hij pillen gebruiken. In zijn bloed zat een cocktail van medicijnen en cocaïne. Gebruikt u regelmatig, vraagt de rechter. Dadi knikt.

Vijf agenten moesten Dadi achter het stuur vandaan trekken. Pepperspray, arm- en nekklemmen – hij bleef weerstand bieden. Ik dacht dat ze me wilden vermoorden, zegt hij tegen de rechter.

Dadi is klein, tenger – Marokkaans accent, timide spreker. Groen leren jasje, opvallende slangeleren schoenen. Van de videobeelden schrikt hij. „Niet normaal, zeg!” In het dossier zaten alleen foto’s.

Op de tape zijn de agenten ook te horen, na een mislukte arrestatiepoging. „Hij heeft zúlke pupillen!” Het Golfje van Dadi scheurt als een skelter door een woonwijk, stuitert over verkeersdrempels, slalomt over de stoep, rakelings langs fietsers. Hij rijdt zich vast in een eenrichtingstraat – agenten rukken aan de portieren, proberen een zijruit in te slaan met een terrasstoel. Dadi knalt de stoep op, beschadigt een BMW station met daarin een moeder en 7-jarig kind, vernielt plantenbakken en terrasstoelen en ramt 100 meter verder frontaal een Volkswagen Polo.

Dan gaat het richting A27, met drie surveillanceauto’s achter zich aan. Rallycross door de berm, tegen het verkeer in. Tot een politieauto hem de snelweg aftikt.

De medische rapportages spreken over een zwaar psychotisch ziektebeeld met paranoïde wanen, in toom gehouden door medicijnen. Maar die nam hij dus niet meer. Dadi is zwakbegaafd; tijdens zijn rit was hij ontoerekeningsvatbaar. Dat hij zich weinig herinnert, behalve angst en „volledige focus op de weg”, vindt de psychiater aannemelijk. Dadi had wel uit ervaring kunnen weten dat bij drugs psychoses volgen. Hij was eerder opgenomen bij de GGZ. En overigens ook veroordeeld wegens diefstal en poging tot doodslag.

Reclassering en GGZ hebben nu een pakket aan langdurige maatregelen samengesteld: drugscontrole, detoxificatie, gedragsbeperking, dagbesteding, therapie, etcetera. De officier wil dat afdwingen met tbs. Als celstraf de termijn die hij in voorlopige hechtenis zat: 214 dagen. De proeftijd moet even lang duren als zijn behandeling, vijf jaar. Juridisch is de vraag of iemand die zó van de wereld is wel geacht kan worden met ‘opzet’ iets te doen. En of het aanrijden van de Polo een poging tot het toebrengen van zwaar letsel is.

De rechtbank veroordeelt Dadi tot 200 dagen cel en tbs met voorwaarden. Als zijn behandeling mislukt, kan dwangverpleging volgen. Hij is zijn rijbewijs kwijt voor de maximale duur van vijf jaar. De rechtbank acht hem schuldig aan zware mishandeling, vernielingen, bedreigingen, rijden onder invloed en cocaïnebezit. De aanrijding is geen poging tot doodslag.