Van der Poel zingt Hendrix vloeiend en met hunkering

Het is een nieuw geluid: de liedjes van Jimi Hendrix, door en vrouw gezongen in het Nederlands. Onder de naam Electric Lady toert zangeres Beatrice van der Poel door het land met een theatraal concert rond Hendrix’ repertoire. Ze zingt de bekende nummers, losjes aan elkaar gepraat met teksten van schrijver Thomas Verbogt, over aspecten van de Hendrix-geschiedenis: zijn moeder, meisjes, zijn dood. Met hoge hoed en sluik gewaad als van een voodoopriesteres en bevallige bewegingen is ze een aantrekkelijke verschijning om bijna twee uur naar te kijken. In de band, bestaand uit drie noest spelende muzikanten, switcht gitarist Tim Eijmaal vaardig tussen puntige solo’s en ondersteunende flarden.

Het volume is overtuigend en de muziek wordt expressief geïnterpreteerd. Ook in het Klooster in Woerden weten Van der Poek en haar band de sfeer om te buigen naar de hippies van eind jaren zestig. De avond begint sober maar vooral na de pauze zijn er prachtige momenten: de versnelde donderwolken op het filmdoek in combinatie met een indrukwekkende versie van Purple Haze, volgend op een maf verhaal over een LSD-ervaring (‘Ik voelde niets, echt!’). Licht, beeld en muziek samen zijn bedwelmend.

Snelle nummers komen minder over dan lomere songs. Foxy Lady of Crosstown Traffic ontbeert in het Nederlands en met de vloeiende klank van Van der Poels zang de prikkeling van weleer. Ook de solo’s zijn minder funky. Het zijn liedjes als Castles In The Sand en Purple Haze waarin een zachtaardige hunkering je raakt. De angel van toen is nu een veer.