Eens in de vier jaar echt belangrijk

De lokale krant de Des Moines Register in Iowa was afgelopen weekend even het middelpunt van de presidentsverkiezingen.

Dé krant van Iowa is dit weekend ook even dé krant van de Verenigde Staten. Foto’s Getty/AFP/Reuters/AP bewerking NRC

De sfeer bij de Des Moines Register is opgewonden. Gisteren is Ben Carson langs geweest, Marco Rubio is net weg. Hoofdredacteur Amalie Nash had lang doorgevraagd. Weet u wel écht wat mensen in Iowa bezighoudt? Wat is uw karakter? Dat soort vragen. „We bestoken ze urenlang met vragen”, zegt Nash, een jonge vrouw die sinds twee jaar de krant leidt. „Ik geef mijn steun niet zomaar.”

Eens in de vier jaar is de Des Moines Register de belangrijkste lokale krant ter wereld. Wie president van de Verenigde Staten wil worden, moet langs bij deze krant, in het centrum van Des Moines, in de staat Iowa. Het liefst zelfs twee keer. De krant is met een oplage van 150.000 zeer invloedrijk in Iowa, waar over een week de eerste voorverkiezingen worden gehouden. De kandidaten hengelen naar een ‘endorsement’, een openlijke steunbetuiging.

Traditioneel geeft het regionale dagblad een week voor de eerste voorverkiezingen de zegen aan twee kandidaten, een Republikein en een Democraat. Vlak voor de echte verkiezingen, begin november, kiest de krant nog een uiteindelijke favoriet.

Zo’n endorsement van de Des Moines Register is dus een absolute hoofdprijs voor een Amerikaanse presidentskandidaat.

Dit weekend gaf Nash, na overleg met vier commentatoren en de uitgever, de zegen aan de Republikein Marco Rubio en de Democraat Hillary Clinton. Rubio staat volgens de krant voor vernieuwing. „Mensen kunnen kiezen voor woede, pessimisme of angst. De partij kan die frustratie ook gebruiken om echt te hervormen. (..) Het kan de partij worden waar de zoon van een migrant die achter de bar staat, en een huishoudster, president kan worden.”

En over Hillary Clinton schrijft de krant: „Geen andere kandidaat kan tippen aan haar kennis en ervaring, zowel in de diepte als in de breedte.”

Beide kandidaten stuurden meteen ronkende persberichten de wereld in, waarin de endorsements werden geciteerd.

Amalie Nash zegt dat ze geen stemadvies geeft. „Ik zie onze rol anders: we kunnen maandenlang op de eerste rij zitten als de kandidaten door Iowa reizen. Kiezers kunnen dat niet. Ik voel het mijn plicht om tegen kiezers te zeggen: deze twee maakten op ons de meeste indruk. Ik ben een jury namens de bevolking van Iowa.”

Steeds minder Amerikaanse kranten doen aan endorsements, omdat ze vinden dat hun onafhankelijkheid in het geding komt. Amalie Nash zegt dat haar krant er ook weinig aan heeft. Sterker: steunbetuigingen kosten alleen maar abonnees. „Je maakt mensen er vooral boos mee. Ik zie het meer als een plicht dan als iets wat commercieel handig is.” Voordat ze de Des Moines Register leidde, deed ze hetzelfde voor een krant in Michigan. Ze steunde een omstreden kandidaat voor een regionale verkiezing. Dat kostte 141 abonnees.

In 2012 verloor de Des Moines Register tientallen abonnees, toen de krant de voorkeur gaf aan Mitt Romney, boven Barack Obama. De krant staat bekend als gematigd liberaal, en steunt vrijwel altijd Democratische kandidaten. „Veel mensen in Des Moines, toch al een progressieve stad, waren woedend”, zegt Nash. „Het was een legendarisch artikel.”

Er zijn geen cijfers over het effect. De Des Moines Register heeft een traditie van het aanwijzen van verliezers, vooral bij de Democraten. Sinds de krant er in 1988 mee begon, is nog nooit de landelijke Democratische winnaar van de voorverkiezingen gesteund.

Ook in Iowa trekken ze zich er niet altijd veel van aan. De laatste Republikeinse favorieten, Romney in 2012 en John McCain in 2008, verloren de caucus in Iowa. Hetzelfde gebeurde met John Edwards in 2004, en Hillary Clinton in 2008. Nash: „We kijken niet naar hun kansen in Iowa, maar wel naar hun persoonlijkheid.”

Amalie Nash moet tijdens haar gesprekken met kandidaten op twee dingen tegelijk letten. Ze weet precies wat mensen in Iowa interesseert. Dat is vooral de ruime ethanol-subsidie, waar de staat wel bij vaart. Blijft die bestaan? Die vraag, zegt Nash, komt altijd aan de orde.

Maar ze wil ook verder kijken dan agrarische kwesties in de staat Iowa. „Ik wil ook weten hoe iemand denkt over vuurwapenbezit, of buitenlands beleid. Ik observeer of iemand presidentieel overkomt. Dat zijn niet meteen dingen die hier spelen.”

Twee kandidaten weigerden dit jaar langs te komen bij de krant: de Republikeinen Ted Cruz en Donald Trump. De laatste weigerde de krant zelfs toegang op een campagnebijeenkomst, omdat hij ontevreden was over de verslaggeving. Wat bij beide politici meespeelt, is dat klagen over de ‘linkse media’ een steeds terugkerend motief in hun campagne is. Dat slaat goed aan bij kiezers die traditionele instituten wantrouwen, of het nu de overheid is of een krant die sinds 1849 bestaat.

Amalie Nash is niet te spreken over de weigering van de twee Republikeinse koplopers. „Ze diskwalificeren zich niet volledig, maar het heeft hun zaak hier geen goed gedaan. We hadden vragen bij hun standpunten, en daar hebben we geen antwoord op gekregen.”